تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ٨٩ - ٥ - باب التمحيص بذهاب المال و مدح الفقر و أن الله اختار الآخرة للمؤمنين
٦٤- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:
مصيبتها (براى مؤمن) از طرف خداوند، هديه و لطف است، فقر و تنگدستى نزد خداوند همچون ارزش شهادت است، كه آن را عطا نمىكند، مگر به آن بندهاى كه دوستش بدارد.
٦٥- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:
براستى خداوند عذر خواهى و پوزش مىطلبد از بنده مؤمنى كه در دنيا نيازمند بوده است همچنان كه برادر از برادر عذرخواهى مىكند، پس خداوند گويد: نه، به عزّتم سوگند! تو را به عنوان اهانت و خوارى فقير و تهيدست نكردم، اين پوشش را بالا بزن و نگاه كن كه چه چيزهايى عوض دنيا دارا هستى.
پس چون پوشش برطرف گردد مىبيند آنچه را كه خداوند عوض دنيا عطايش كرده است، و خواهد گفت: با توجّه به عوضى كه برايم قرار دادهاى، آنچه را كه (در دنيا) از من ممنوع كرده بودى ضرر و خسارتى نكردهام.
٦٦- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:
به خدا سوگند! كه خداوند از فرشته مقرّب و پيامبر مرسَلى پوزش نخواسته، مگر از فقراى شيعيان ما.
به حضرت گفته شد: چگونه براى شيعيان پوزش مىطلبد؟
فرمود: منادى صدا مىزند: فقراى مؤمن كجايند؟
پس گروهى از مردم بر خيزند و پروردگار متعال براى ايشان تجلّى يابد و گويد:
به عزّتم، به جلالتم، به نعمتهاى آشكارم، به مكان و مقام والايم سوگند! براى اهانت و ذلّت شما بر خودم، شما را از خواستههاى نفسانىِتان در دنيا ممنوع نكردم، بلكه آنها را براى چنين روزى برايتان ذخيره كردم.