تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ٦٧ - ٢ - باب تعجيل التمحيص عن المؤمن
٣٨- عمر صاحب سابرى گويد:
به امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ گفتم: به راستى مىبينم كه بعضى از دوستان ما مرتكب گناهانى خطرناك مىشوند.
فرمود: اى عمر! زشتى و رسوايى عليه دوستان ما مگو، همانا دوست ما چه بسا گناهى كند كه مستحق عذاب خدا گردد، پس خداوند او را به مريضى در بدنش مبتلا مىنمايد تا آنكه گناهانش نابود شود، پس چنانچه عافيت يافت (و اثرات گناهانش باقى باشد) مبتلايش مىكند به فرزندانش، پس چنانچه باز هم عافيت يافت (و اثرات گناهانش باقى باشد) مبتلايش مىگرداند به خانواده، پس چنانچه عافيت يافت (و هنوز اثرات گناهانش باقى باشد) به همسايه بد مبتلايش مىنمايد تا آزارش رساند، پس چنانچه عافيت يافت (و اثرات گناهانش) در دوران زندگيش باقى باشد، جان دادن را بر او سخت مىكند تا آنكه در حالى به ملاقات خداوند رود كه از او راضى و خشنود باشد و داخل بهشتش گرداند.
٣٩- عبد الرحمان بن حجاج گويد:
در محضر امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ از بلاها و آزمايشهاى خداوند نسبت به مؤمنين، سخن به ميان آمد. امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود: از رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ سؤال شد كه كه سختترين مردم نسبت به بلاهاى دنيايى چه كسانى هستند؟
فرمود: پيغمبران، بعد از ايشان با فضيلتترين و برگزيدگان مردم، هر مؤمنى به اندازه ايمان و خوبى اعمالش مبتلا مىگردد.
پس هر كه ايمانش صحيح و درست و كردارش خوب و پسنديدهتر باشد بلا و آزمايشهايش سختتر است؛ و كسى كه ايمانش سُست و كردارش ناچيز باشد، بلا و آزمايشهايش كمتر خواهد بود.