تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ١٣٩ - ٨ - باب مدح الصبر و ترك الشكوى و اليقين و الرضا بالبلوى

١٣٩- امير مؤمنان علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:

شخصى مزه ايمان را نمى‌چشد مگر آنكه بداند آنچه كه به او از مصيبت‌ها رسيده است، براى خطايش نبوده و آنچه كه خطا كرده براى آن نيست كه مصيبتى به او برسد.

١٤٠- علىّ بن سويد گويد:

از امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ پيرامون سخن خداوند: «و هر كه بر خدا توكّل نمايد پس او را (از هر چيز و از هر جهت) كافى است» سؤال كردم؟

فرمود: توكّل بر خداوند متعال داراى درجاتى است، بعضى از آنها اين است كه در تمامى امور خود وثوق داشته و آنچه را كه در باره‌ات انجام مى‌شود نسبت به آن راضى باشى و بدانى كه چيزى به تو نمى‌رسد مگر آنكه خير و صلاح تو در آن است و بدانى كه حكم خدا همان است، پس با واگذارى تمام امور به خداوند توكّل كنى، و در آن امور و غير آن بر آن وثوق و اعتماد نمايى.

١٤١- امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:

سزاوارترين خلق خدا كه تسليم مقدّرات الهى شود، كسى است كه خداوند متعال را شناخته باشد.

هر كه راضى به قضا و قدَر باشد و قضاى الهى بر او وارد آيد، پاداش خدا برايش افزون گردد.

و هر كه با قضا و مقدّرات خشمگين و مخالف باشد، مقدّرات بر او جارى شده و خداوند پاداش او را ضايع گرداند.