انديشه سياسى امام خمينى( ره)
 
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص

انديشه سياسى امام خمينى( ره) - فوزى، يحيى - الصفحة ٥٥

امام‌خمينى ادعاى «مخالف ترقى دانستن روحانيان» را به‌شدت نفى مى‌كند و مى‌پرسد:

آيا مخالفت با استبداد و حمايت از استقلال كشور ارتجاع است؟[١] درخواست آزادى مطبوعات، كهنه‌پرستى است؟[٢] ما مرتجعيم كه مى‌گوييم بگذاريد به قانون اساسى عمل شود؟[٣] ما كه با مظاهر استعمارْ مخالفيم، مرتجعيم؟[٤] ما با كجاى تمدن مخالفت داريم؟ ما با فسادها مخالفت داريم![٥] كدام روحانى گفته است كه ما با فلان مظاهر تمدن مخالفيم؟[٦] اسلام در اعلا مرتبه تمدن است. مراجع عاليقدر در اعلا مرتبه تمدن هستند.[٧]

امام در اعلاميه مشترك خود با چهار تن ديگر از مراجع، اين گفتگو را ادامه داد و ديگربار به نقد دو اصطلاح «مترقى» و «مرتجع» پرداخت. وى مانند سخنرانى پيشين خود به گونه‌اى استفهامى دلايل مبارزه خود را با دولت بيان نمود و وظيفه علماى اسلام را دفاع از استقلال مملكت، مبارزه با ظلم، مخالفت با اسرائيل و دشمنان اسلام و هم‌پيمان شدن با آنها، مخالفت با اعدام‌هاى بى‌مورد و تبعيدهاى دسته‌جمعى و محاكمات غيرقانونى و بيان مصالح كشور دانست و سپس پرسيد: «آيا اينها جرم است؟ اينها ارتجاع سياه است؟»[٨] در اين اعلاميه، امام ضمن تأكيد بر برنامه علما مبنى بر دفاع از اسلام و استقلال كشور، اتحاد مسلمانان، مخالفت با اسرائيل و استعمار و رنج بردن از وضعيت نامناسب اقتصادى كشور مى‌افزايد: «اگر اينها [ارتجاع سياه‌] است، بگذار ما مرتجع باشيم!»[٩]

در سال‌هاى بعد، امام از يك‌سو الگوى مطلوب و جامعه آرمانى خود را ترسيم كرد و در مجموعه دروس خارج فقه خود در نجف در ١٣٤٨ كه تحت عنوان «ولايت‌فقيه» منتشر شد، به ارائه الگوى حكومت اسلامى و ويژگى‌هاى حاكم اسلامى پرداخت. از ديگرسو، وى در اين‌


[١]. روح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ١، ص ١٠٣.

[٢]. همان، ص ١٠٧.

[٣]. همان، ص ٢٨٨.

[٤]. همان، ص ١١٢.

[٥]. همان، ص ٣٠٠.

[٦]. همان، ص ٢٢٩.

[٧]. همان، ص ٣٠١.

[٨]. همان، ص ٣٣٦.

[٩]. همان، ص ٣٣٦ و ٣٣٧.