اسلامى با انواع شيوه‌ها مورد هجوم قرار مى‌گرفت. هويت انديشه دينى و هويت وحدت‌بخش امت اسلامى را همين مقدسات تشكيل مى‌دهند و با مورد ترديد قرار دادن اينهاست كه جهان اسلام و حركت‌هاى اسلامى از درون بى‌هويت مى‌شوند، بى‌آنكه بتوانند در مقابل هجوم فرهنگ و ايدئولوژى غرب بايستد.[١]

از اين‌رو، امام‌خمينى در تاريخ ٢٥/ ١١/ ٦٧ در ضمن چند سطر كوتاه با صدور حكم ارتداد و اعدام سلمان رشدى و ناشران آگاه از محتواى كفرآميز اين كتاب،[٢] انقلابى ديگر برپا كرد و مسلمانان- جداى از مذاهب و زبان و كشورهايشان- هم‌صدا در برابر غرب ايستادند. پيامدهاى اين واقعه موجوديت جامعه اسلامى را به‌عنوان امتى واحد جلوه‌گر ساخت و نشان داد مسلمانان باوجود اختلافات داخلى و مغايرت‌هاى جانبى هرگاه به‌درستى رهبرى شوند، مى‌توانند پيشتازان احياى ارزش‌هاى دينى در آينده جهان باشند. همچنين صدور اين حكم تصور غربى‌ها را مبنى براينكه ايران با پذيرش قطعنامه از هدف‌هاى انقلابى- اسلامى خود دست كشيده، درهم ريخت.

از ديگر سوى، امام‌خمينى در سال‌هاى پس از انقلاب نيز در برابر مشكلات و مسائل مختلف كشور، با صدور فتوا و احكام حكومتى خاص، گره‌هاى بسيارى را گشود، و بدين‌سان ابعاد جديدى از انديشه سياسى خود را نماياند.

در اين سال‌ها امام‌خمينى با استفاده از توانمندى‌هاى بالقوه فقه شيعى موفق شد با احياى مفاهيمى همچون اختيارات مطلقه دولت اسلامى، مصلحت اجتماعى و حمايت از نظر كارشناسان در تعيين مصلحت، آن الگو را تقويت كند.

تأكيد امام بر اختيارات مطلقه فقيه و مصلحت و احكام حكومتى، ابواب جديدى در فقه سياسى و حكومتى شيعه گشود و موجب افزايش اقتدار حاكميت گرديد. امام‌خمينى براى استفاده از نظر كارشناسان نيز اهميتى خاص قائل بود. بى‌گمان اين سيره عملى، منبع مصلحت‌سنجى را از عرصه‌اى تك‌ذهنى خارج و به عرصه‌اى جمعى و چندذهنى منتقل مى‌كند.

[١]. حميد انصارى، حديث بيدارى، ص ١٣.

[٢]. روح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٢١، ص ٢٦٣.