قدرت وسيله‌اى براى تثبيت حقانيت و استقرار نظام حق است. تنها قدرتى مى‌تواند حقانيت حق را در عوالم انسانى تحقق بخشد ... كه سررشته‌اش به ذات حق منتهى مى‌شود كه كامل و بى‌واسطه است ... قدرت از امهات صفات الهى است.[١]

امام با نگرش خاص عرفانى خود، به ميان خلق آمد و به اصلاح آنان پرداخت و قيام براى خدا را مطرح نمود. در واقع سيره او نشان داد دين عارفانه دينى نيست كه تنها خود را راحت كند، بلكه مى‌خواهد وضع همه انسان‌ها را در اين دنيا اصلاح نمايد. از اين‌رو در پيوندى كه ميان دين و سياست برقرار مى‌كند، سياست به معنويت دينْ مزين مى‌شود. او برپايه اين مبانى، از سياستى معنويت‌گرا و اخلاقى دفاع مى‌كند و امر سياسى را امرى الهى مى‌داند كه در گرو پيروى از ائمه اطهار و در راستاى قرب به حق است.

در مجموع ديدگاه‌هاى خاص عرفانى امام موجب شد ايشان بر ضرورت تأسيس نظام سياسى دينى و رابطه دين و سياست به عنوان عملى الهى- در جهت زمينه‌سازى براى ساختن انسان كامل- پاى بفشارد.

[١]. همو، شرح دعاى سحر، ص ١٥٢.