در اين ميان بايد به صراحت امام در روابط اجتماعى نيز اشاره كرد. معروف بود كه ايشان در بيان حق به‌ويژه زمانى كه احساس تكليف مى‌كرد، هيچ‌گونه ملاحظه منفعتى، فاميلى، رودربايستى و عاطفى را رعايت نمى‌كرد. اگر فردى تقاضاى نابجايى مى‌كرد كه اجابت آن مستلزم تضييع حقوق ديگران (و يا حتى امتيازى بدون استحقاق) بود، صريحاً به او يادآور مى‌شد كه چنين حقى ندارد.

امام در مقام شخصيت سياسى، انسانى است صادق، شجاع، داراى اعتماد به نفس و عزت نفس استثنايى. صداقت مهم‌ترين ويژگى زندگى سياسى ايشان بود. از اين‌سو، عالى‌ترين جلوه صداقت امام در اين عرصه نيز در رابطه ايشان با توده‌هاى مردم نمود مى‌يافت. او همواره به سياستمداران تذكر مى‌داد كارى نكنيد كه نتوانيد به مردم توضيح بدهيد.

شجاعت و بى‌باكى امام ويژگى ديگر سيره سياسى وى بود. واكنش‌هايى كه از سر بى‌توجهى به بسيارى از بحران‌ها نشان مى‌داد نيز اين ويژگى را تأييد مى‌كند. در واقع شجاعت امام روى ديگر سكه اعتماد به نفس ايشان است. رهبر بايد به اين باور رسيده باشد كه در او توانمندى‌هاى فوق‌العاده‌اى (چه به‌خودى‌خود و چه با اتكا به عوامل ديگر) وجود دارد و مى‌تواند بسيارى از كارهاى به‌ظاهر ناممكن را انجام دهد. امام به هنگام تبعيد و در اوج خفقان رژيم شاه، به علما نويد پيروزى مى‌داد و از آنها مى‌خواست به بهانه معلوم نبودن نتايج قابل پيش‌بينى، دست از مبارزه و آگاهى‌بخشى برندارند.

سرانجام بايد به عزت نفس امام در زندگى سياسى ايشان اشاره كنيم. امام‌خمينى براى رعايت عزت نفس به‌ويژه از سوى روحانيان، اهميت بسيارى قائل بود و در برابر طلبه‌اى كه به خاطر نياز مادى، خود را كوچك كرده و مظلوم‌نمايى مى‌كرد، برمى‌آشفت. خود نيز در همه جنبه‌هاى زندگى اين اصل را رعايت مى‌كرد: از وجوه شرعى كه مردم مى‌پرداختند، براى مصارف شخصى زندگى خود هزينه نمى‌كرد؛ از پذيرش كمك ديگران به‌ويژه آنهايى كه وابسته به حكومت‌ها بودند و يا تصور مى‌شد كه صاحب قدرت‌اند، خوددارى مى‌كرد. همچنين در جلساتى كه مقامات دولتى حضور مى‌يافتند، به آنها اعتنا نمى‌كرد و اين در حالى بود كه در همان مجلس، طلبه‌اى ساده را چه بسيار تكريم مى‌نمود.