مى‌كرد؛ بدين‌سان كه ضمن طرح اقدامات رژيم، به مردم اميد پيروزى مى‌داد و آنها را به وحدت و انسجام مى‌خواند و هرگونه سكوت و بى‌توجهى را مخالف مصالح عالى اسلامى مى‌دانست. وى از يك‌سو با بهره‌گيرى از فضاى فرهنگى جامعه- كه در دهه‌هاى چهل و پنجاه به‌شدت مذهب‌گرايى رواج يافته بود- و از سوى ديگر با مطرح كردن پيامدهاى ناگوار اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى برنامه‌هاى نوسازى رژيم پهلوى، مورد پذيرش قشرها و گروه‌هاى مختلف اجتماعى قرار گرفت و توانست انبوه انبوه توده‌ها را گرد خود آورَد. امام در اعلاميه‌هاى خود ضمن بيان سازش‌ناپذيرى و قاطعيت در مبارزه با رژيم، با خطاب قرار دادن همه مردم، بر مهم‌ترين استراتژى بسيج خود، يعنى مردم‌گرايى پاى مى‌فشرد. البته ايشان بر مقاومت منفى و عدم‌خشونت نيز تأكيد مى‌كرد و با تحريم هرگونه همكارى با رژيم، خواستار تظاهرات آرام، برقرارى اعتصاب و اعتراضات گسترده مردمى و سرپيچى از قوانين رژيم بود تا بدين‌رو مظلوميت نيروهاى انقلابى را به نمايش گذارد.

از يك‌سو استفاده از مساجد، مراسم، تقويم مذهبى، منابر، روحانيان و نيروهاى جوان و انقلابى دانشگاهى و تلاش براى جداسازى بدنه اصلى ارتش از سران آن و ايجاد فضاى عدم‌همكارى همه‌جانبه با رژيم در بين قشرهاى مختلف مردم و از ديگرسو تأكيد بر سازش‌ناپذيرى و نپذيرفتن برخى اقدامات اصلاحى شاه و لزوم حذف آن رژيم، جملگى در راستاى رهبرى بسيج‌گر امام‌خمينى بود كه تا پايان مبارزه و حذف رژيم پهلوى ادامه يافت.

در مهرماه سال ٥٧ هنگامى كه انقلاب به اوج خود رسيده بود، در ديدار وزراى خارجه ايران و عراق در نيويورك تصميم گرفته شد كه امام‌خمينى از عراق اخراج شود. روز دوم مهر ١٣٥٧ قواى بعثى منزل امام در نجف را محاصره كردند. رئيس سازمان امنيت عراق در ديدار با امام‌خمينى گفته بود كه شرط ادامه اقامت ايشان در اين كشور دست كشيدن از مبارزه و عدم‌دخالت در سياست است. امام نيز با قاطعيت پاسخ داده بود كه به‌دليل مسئوليتى كه در مقابل امت اسلام احساس مى‌كند، حاضر به سكوت و هيچ‌گونه مصالحه‌اى نيست.[١]

[١]. براى آگاهى از بيانات امام‌خمينى در اين‌باره بنگريد به: مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام‌خمينى، كوثر( مجموعه سخنرانى‌هاى حضرت امام‌خمينى( قدس سره) همراه با شرح وقايع انقلاب اسلامى)، ج ٣، ص ٥٣٢.