بر اساس آيات «اوفوا بالعقود» و «اوفوا بالعهد» و برپايه قاعده فقهى «المسلمون عند شروطهم»، وفادارى به پيمان‌ها واجب است. افزون بر قراردادها، رعايت عرف بين‌المللى نيز از اصول لازم‌الاجرا در ديپلماسى اسلامى به شمار مى‌آيد كه دراين‌باره مى‌توان به لزوم رعايت مصونيت ديپلماتيك سفيران، عدم اهانت به نمايندگان سياسى و احترام به مقدسات ملل ديگر اشاره كرد.[٢]

حضرت‌امام كليه قراردادهايى را كه دولت اسلامى- با استقلال كامل- آن را تعهد كرده‌است، براى خود الزام‌آور مى‌دانست. نمونه بارز آن پذيرش قطعنامه ٥٩٨ بود كه امام اعلام‌كرد:

من باز تأكيد مى‌كنم كه ما در سياست خود براى رسيدن به صلح در چهارچوب قطعنامه شوراى امنيت جدى هستيم و هرگز پيشقدم در تضعيف آن نخواهيم بود.[٣]

ز) تقويت روابط با مسلمين و دفاع از وحدت مسلمين‌

براساس آموزه‌هاى اسلامى، مسلمانان با يكديگر برادرند و به همين‌رو بايد به كمك يكديگر بشتابند. امام‌خمينى با استناد به كتاب و سنت، اهتمام به امور مسلمين را فرضيه و از واجبات‌مى‌داند.[٤] از ديدگاه ايشان، «اين يك اصل اسلامى است كه هر مسلمانى بايد به مسلمان ديگر كمك كند.»[٥] از رسول‌اكرم (

ص) نقل شده: «من اصبح ولم يهتم بامور المسلمين‌

[١]. همان، ج ٥، ص ١٨٢.

[٢]. براى آگاهى بيشتر درباره قرارداد در اسلام بنگريد به: عباسعلى عميد زنجانى، فقه سياسى اسلام، ج ٣، ص ٥٢٢- ٤٨٧؛ محمدرضا ضيائى بيگدلى، اسلام و حقوق بين‌الملل، ص ٤٤- ٣٩.

[٣]. روح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٢١، ص ١٣٤.

[٤]. همان، ج ٣، ص ٤١٤.

[٥]. همان، ج ٤، ص ٣٣٨.