در هر مملكتى آزادى در حدود قانون است؛ در حدود قانون آن مملكت است. مردم آزاد نيستند كه قانون را بشكنند. معنى آزادى اين نيست كه هركس برخلاف قوانين، برخلاف قانون اساسى يك ملت، برخلاف قوانين ملت هرچه دلخواهش مى‌خواهد، بگويد. آزادى در حدود قوانين يك مملكت است و مملكت ايران مملكت اسلامى است و قوانين ايران [نيز] قوانين اسلام.[١]

ايشان در سخنان خود به محدوديت‌هاى ديگرى نيز اشاره مى‌كند كه در شرع نيز ممنوع شده‌اند؛ مانند: فساد، توطئه و به خطر انداختن مصالح نظام اسلامى كه امام معتقد است آزادى نبايد منجر به آنها گردد.

از منظر امام، همه گروه‌ها و تشكل‌هاى سياسى و غيرسياسى (حتى ماركسيست‌ها) در ابراز عقيده و ديگر امور قانونى آزادند، اما اين آزادى تاجايى است كه به توطئه تبديل نشود:

در جامعه‌اى كه همه به فكر استقرار آن هستيم، ماركسيست‌ها در بيان مطلب خود آزاد خواهند بود؛ زيرا ما اطمينان داريم كه اسلام دربردارنده پاسخ به نيازهاى مردم است ... ما هيچ‌گاه آزادى آنها را سلب نكرده و به آنها لطمه وارد نياورده‌ايم. هركس آزاد است اظهار عقيده كند، ولى براى توطئه كردن آزاد نيست.[٢]

در جايى ديگر حضرت‌امام مى‌فرمايد: «ملت ما طرفدار آزادى است؛ طرفدار همه جور آزادى است، وليكن طرفدار توطئه نيست؛ طرفدار تباهى نيست.»[٣] نيز در بيانى مى‌گويد:

معنى آزادى اين نيست كه كسى بخواهد توطئه كند، در توطئه هم آزاد است. نه، در توطئه آزاد نيست؛ يا حرف‌هايى را بزند كه شكست ملت است؛ شكست نهضت است؛ اين آزادى نيست. در چهارچوب اين نهضت، انقلاب اسلامى، همه مردم آزاد هستند.[٤]

امام‌خمينى ضمن اشاره به علت برخى محدوديت‌ها براى آزادى، آن را ناشى از برخى‌

[١]. روح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه نور، ج ٧، ص ٥٣٥.

[٢]. همان، ج ٣، ص ٣٧١.

[٣]. همان، ج ١١، ص ١٣١.

[٤]. همان، ج ١٢، ص ٣٢٤.