فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٣٢ - واجبات مربوط به قرائت

١٠٣٠- اگر نمازگزار يكى از كلمات حمد يا سوره را نداند، يا عمداً آن را نگويد، يا بجاى حرفى حرف ديگر بگويد- مثلًا به جاى (ض) (ظ) بگويد، يا جايى كه بايد بدون زير «-» و زبر «-» خوانده شود زير و زبر بدهد، يا حرف بدون تشديد «-» را با تشديد يا حرف مشدّد را بدون تشديد بخواند- نماز او باطل مى‌شود.

١٠٣١- ساقط نمودن همزه وصل در درج كلام- مثل همزه‌ «اللَّهِ» و «الرَّحْمنِ» و «الرَّحِيمِ»- و اظهار نمودن همزه قطع- مثل همزه‌ «اهْدِنَا» و «أَنْعَمْتَ» و ...- واجب است، و ترك آن نماز را باطل مى‌كند.

١٠٣٢- اداء كردن حروف مطابق با آنچه علماء تجويد ذكر كرده‌اند واجب نيست، و همين قدر كه حروف از مخارج بيرون آيند به گونه‌اى كه در عرف عرب بگويند حروف از مخارج اداء شده‌اند كافى است، اگرچه حرف از غير مخرجى كه علماء تجويد معيّن كرده‌اند بيرون آيد.

١٠٣٣- اگر مكلف كلمه‌اى را كه ياد گرفته است صحيح بداند، و در نماز آن را همانطور كه ياد گرفته است بخواند، و بعد بفهمد غلط خوانده است، لازم نيست دوباره نماز را بخواند.

١٠٣٤- اگر نمازگزار زير و زبر كلمله‌اى را نداند، يا نداند كه مثلًا كلمه‌اى با (ه) است يا با (ح) بايد ياد بگيرد؛ و چنانچه دو جور يا بيشتر بخواند، و به واسطه غلط خواندن قرائت قرآن و يا ذكر خدا حساب نشود، نمازش باطل مى‌شود؛ ولى اگر در كلمه‌اى دو جور خواندن صحيح باشد، تكرار آن به دو وجه ضرر ندارد، مثلًا كلمه‌ «الصِّراطَ» در «الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» و «صِراطَ الَّذِينَ» كه مى‌شود آن را با (سين) و با (صاد) قرائت كرد، تكرار آن به دو وجه ضرر ندارد؛ هرچند أحوط است كه آن را با (صاد) قرائت نمايد.

١٠٣٥- بنابر اظهر جائز نيست نمازگزار كلمه‌ «مالِكِ» را «مَلِك» قرائت نمايد.

١٠٣٦- خواندن كلمه‌ «كُفُواً» در سوره اخلاص به چهار وجه جائز است:

اول: به ضمّ فاء با همزه، يعنى «كُفُؤاً».

دوم: به ضمّ فاء با واو، يعنى‌ «كُفُواً».

سوم: به سكون فاء با همزه، يعنى «كُفْؤاً».