فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٢٠ - احكام نماز شخص عاجز از قيام

واجب است با همين كيفيت نماز را با حال استقرار بخواند، و همچنين است اگر با تكيه دادن تنها بتواند استقرار را بدست آورد.

٩٧٣- كسى كه استقرار ندارد، چنانچه خم شود يا به يكى از دو طرف ميل كند استقرار پيدا مى‌كند، بايد هر كدام به قيام نزديكتر است به همان حالت بايستد، و با استقرار در آن حالت نماز بخواند.

٩٧٤- اگر امر دائر باشد بين تكيه كردن و بين راست نايستادن، تكيه كردن مقدم است، پس كسى كه براى نماز امرش دائر بين اين دو حالت است بايد به چيزى تكيه كند و راست بايستد.

٩٧٥- اگر امر دائر باشد بين راست نايستادن با حفظ استقرار و بين راست ايستادن با ترك استقرار، راست ايستادن مقدم است.

٩٧٦- اگر امر دائر باشد بين اينكه نمازگزار با كمك راست بايستد و بين اينكه ترك استقرار نمايد، اوّلى مقدم است.

خلاصه پنج فقره قبل:

در موارد دوران، مراعات راست ايستادن أولى‌ از مراعات استقلال- ايستادن بدون تكيه- و استقرار- آرامش بدن- مى‌باشد، و نيز مراعات استقرار أولى‌ از مراعات استقلال است.

احكام نماز شخص عاجز از قيام:

٩٧٧- اگر نمازگزار به هيچ گونه نتواند بايستد، بايد راست بينشيند، و نشسته نماز بخواند، و چون اين نشستن بدل از قيام مى‌باشد- و به همين جهت قيام جلوسى ناميده شده- آنچه در قيام واجب است- اعم از طمأنينه و استقرار و ...- بايد در قيام جلوسى نيز بجا آورده شود.

٩٧٨- كسى كه نماز واجب را نشسته مى‌خواند، در كيفيت نشستن مخير است، حتى مى‌تواند پا را دراز كند؛ ولى مى‌تواند به گونه‌اى كه بسيارى از نمازگزاران نماز مى‌خوانند رانهايش را روى ساق پاها و باسن خود را بر روى پاها قرار دهد و با اين كيفيت نمازش را بخواند؛ و مكروه است كه در حال قرائت به صورت اقعا كه در فقره (١١٣٦) بيان شده است بنشيند.