فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٧ - تطهير آب متنجس

آب مستند به هر دو باشد- پاك است.

٥٧- اگر نجاست وصف خود- بو و رنگ و طعم- را از دست نداده باشد، ولى امر خارجى باعث شود كه نتواند آب كثير را به سبب ملاقات متغير كند- مثلًا سردى هوا نگذارد بوى مردارى كه در آب افتاده است به آب منتقل شود- در اين فرض آن آب پاك و پاك كننده مى‌باشد.

٥٨- اگر قسمتى از آب كثير به سبب ملاقات با نجاست متغير شود، فقط همان قسمت متنجّس مى‌باشد، و حكم بقيه آن چنان است كه در فقرات (١٧ و ٣٩) بيان شد.

٥٩- نجس بودن آب نيز همانند نجس بودن سائر اشياء- به گونه‌اى كه در فقره (٢٠٥) اشاره مى‌شود- به سبب علم يا گواهى دو عادل يا اخبار يك عادل- بلكه اخبار يك نفر ثقه- و يا به گفته كسى كه آب در دست او است ثابت مى‌شود.

٦٠- اگر كسى كه آب در دست او است به نجس بودن آن خبر دهد، و دو عادل شهادت بدهند كه آن آب پاك است، چنانچه شهادت دو عادل مستند به علم باشد- نه به اصل‌[١]- در اين صورت بايد به شهادت دو عادل عمل شود.

٦١- اگر دو عادل به نجس بودن آبى و دو عادل ديگر به طهارت آن آب گواهى دهند، در صورتى كه مستند هر يك از طرفين علم يا اصل باشد نبايد به هيچكدام عمل شود؛ ولى اگر گواهى يكى از طرفين مستند به علم باشد، بايد به همان عمل شود.

تطهير آب متنجّس:

٦٢- هرگاه آب قليل به آب كر يا جارى يا نابع غير جارى متصل شود پاك مى‌گردد، و بنابر اقوى امتزاج آنها با يكديگر شرط نيست، و همچنين است اگر باران بر آن ببارد، پس اگر ظرفى پر از آب متنجّس باشد، و آب جارى يا نابع غير جارى به آب آن ظرف وصل شود، يا به قدرى باران بر آن ببارد كه بگويند باران بر آن باريده است،

[١] - مانند أصالة الطهارة و استصحاب.