دهم: شك در نمازهاى مستحبى باعث بطلان نماز نمى‌شود، و نمازگزار مى‌تواند بنا را بر اقل يا اكثر بگذارد، البته در صورتى كه بنا گذاشتن بر اكثر مستلزم زيادى ركعت نباشد، مثلًا نماز دو ركعتى سه ركعت نشود؛ ولى هنگام شك در عدد ركعات نمازهاى فريضه نمازگزار بايد به دستور شك عمل كند، همچنانكه در محل خود بيان خواهد شد.

يازدهم: در نماز فريضه نمازگزار بايد براى پنج چيز بعد از سلام نماز دو سجده سهو بجا آورد؛ ولى در نمازهاى مستحبى براى هيچكدام از آنها بعد از سلام نماز سجده سهو لازم نيست.

دوازدهم: در نمازهاى فريضه اگر نمازگزار جزئى را فراموش كند و داخل ركن شود، نمى‌تواند برگردد و جزء فراموش شده را تدارك نمايد؛ ولى در نمازهاى نافله مى‌تواند برگردد، پس اگر سجده دوم از ركعت اول نماز نافله را فراموش نمايد، و در حال ركوع ركعت دوم يادش بيايد، مى‌تواند مقدارى را كه از ركعت دوم خوانده است رها كند و سجده فراموش شده را بجا آورد، و سپس ركعت دوم را از اول بخواند؛ و اگر بين ركوع يادش بيايد كه سوره را نخوانده است، بايد برگردد و بعد از خواندن سوره دوباره به ركوع برود.

سيزدهم: در نماز فريضه اگر نمازگزار يك سجده يا تشهد را فراموش كند و بعد از دخول در ركن متوجّه شود، بايد آن را بعد از نماز قضاء كند؛ ولى اگر در بين نماز مستحبى بفهمد كه سجده يا تشهد را فراموش كرده است، مى‌تواند آن فراموش شده و ما بعد آن را بجا آورد، هرچند داخل ركن ديگر هم شده باشد، و همچنين اگر بعد از نماز مستحبى در حالى كه صورت نماز بهم نخورده و طهارت او هم باقى است متوجه شود كه سجده يا تشهد را فراموش كرده، جائز است آنها را انجام دهد، هرچند لازم نيست؛ و چنانچه پس از بهم خوردن صورت نماز يا از بين رفتن طهارت يادش بيايد، نمازش صحيح است، و اعاده نماز لازم نيست، و نيز قضاء سجده و تشهد فراموش شده و نماز احتياط در نمازهاى مستحبى لازم نيست.

چهاردهم: نمازهاى مستحبى دو ركعتى هستند؛ مگر نماز أعرابى و نماز وَتر؛ البته استحباب نماز اعرابى ثابت نيست؛ اما نمازهاى فريضه دو و سه و چهار ركعتى‌