ولى أحوط آن است كه پس از هر چهار تكبير دعائى را كه به ترتيب مشتمل بر شهادتين و صلوات بر پيغمبر و آل او (عليهم السلام) و دعاء بر مؤمنين و مؤمنات و ميّت باشد بخواند، پس بهتر است بعد از هر تكبير بگويد:

«أَشْهَدُ أَنْ لا إِلهَ إلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ عَلى‌ أَئُمَّةِ الْهُدى‌، وَ اغْفِرْ لَنا وَ لإِخْوانِنَا الَّذينَ سَبَقُونا بِالإْيمانِ، وَ لاتَجْعَلْ في‌ قُلُوبِنا غِلًّا لِلَّذينَ آمَنُوا، رَبَّنا إنَّكَ رَؤُوفٌ رَحيمٌ، أَللَّهُمَّ اغْفِرْ لأِحْيائِنا وَ أَمْواتِنا مِنَ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ، وَ أَلِّفْ بَيْنَ قُلُوبِنا عَلى‌ قُلُوبِ أَخْيارِنا، وَ اهْدِنا لِمَا اخْتُلِفَ فيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِكَ، إِنَّكَ تَهْدي‌ مَنْ تَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ».[١] و اگر ميّت مرد مؤمن باشد، نمازگزار متصلًا به اين كلمات بگويد:

«أَللَّهُمَّ هذا عَبْدُكَ، وَ ابْنُ عَبْدِكَ، وَ ابْنُ أَمَتِكَ، أَنْتَ أَعْلَمُ بِه‌، افْتَقَرَ إِلى‌ رَحْمَتِكَ، وَ اسْتَغْنَيْتَ عَنْهُ، أَللَّهُمَّ فَتَجاوَزْ عَنْ سَيِّئاتِه‌، وَ زِدْ في‌ حَسَناتِه‌، وَ اغْفِرْ لَهُ، وَ ارْحَمْهُ، وَ نَوِّرْ لَهُ في‌ قَبْرِه‌، وَ لَقِّنْهُ حُجَّتَهُ، وَ أَلْحِقْهُ بِنَبِيِّه‌،

[١] - شهادت مى‌دهم خدايى جز خداى يكتا نيست، خدايى كه يكى است و شريكى براى او نمى‌باشد، و شهادت مى‌دهم محمّد( صلّى اللَّه عليه و آله) بنده و فرستاده او است؛ خدايا بر محمّد و آل او و بر پيشوايان هدايت درود فرست، و بيامرز ما را و برادران دينى ما را كه پيشى گرفتند بر ما در ايمان، و كينه و حسد بر مؤمنان را در دل ما قرار مده؛ پرورگارا تويى بسيار نوازشگرِ مهربان؛ خدايا بيامرز زندگان و مردگان ما را از مردان مؤمن و زنان مؤمنه، و الفت بده بين دلهاى ما با دلهاى نيكان ما، و به اذن خود ما را هدايت فرما در آن حقى كه اختلاف شده است در آن، بدرستى كه تو به راه راست هدايت مى‌فرمايى هر كسى را كه بخواهى.