كردن به امام حاضر يا به امامى كه مثلًا بلند نماز مى‌خواند و امثال آن- نيز كفايت مى كند؛ پس اگر اقتداء به يكى از دو امام يا بيشتر را نيّت كند، جماعت او باطل است، هرچند قصدش اين باشد كه در اثناء نماز يا بعد از آن امام جماعت را معين كند.

٤٦٣- قصد قربت از حيث جماعت در صحّت جماعت شرط نيست، بلكه قصد قربت در اصل نماز كافى است، پس اگر امام در اصل نماز قصد قربت كند ولى براى خواندن به جماعت قصد امرى از امور مباحه دنيويّه نمايد اشكال ندارد، و همچنين اگر مأموم به قصد آسان شدن نماز يا فرار از وسواس يا شك يا فرار از سختى ياد گرفتن قرائت و سائر اغراض مباحه دنيويّه اقتداء نمايد نمازش صحيح است، به شرط آنكه قصد قربت در اصل تا پايان نماز محفوظ بماند؛ البته رسيدن به ثواب جماعت متوقف بر قصد قربت در آن است.

٤٦٤- در نماز جماعت اقتداء به مأموم جائز نيست، بنابر اين اگر كسى مأموم ديگرى را پيشنماز خود قرار دهد و به او اقتداء نمايد نمازش باطل است.

٤٦٥- اگر موقعى كه امام در ركوع است مأموم اقتداء كند و به ركوع امام برسد- اگرچه ذكر ركوع امام تمام شده باشد- نمازش به طور جماعت صحيح است، و يك ركعت حساب مى‌شود؛ اما اگر به مقدار ركوع خم شود ولى به ركوع امام نرسد، نمازش باطل است.

٤٦٦- اگر كسى در بين نماز شك كند كه نيّت اقتداء كرده است يا نه، بايد نمازش را به قصد فرادى بخواند، هرچند يقين كند كه به نيّت جماعت برخاسته است؛ ولى چنانچه حالت اقتداء معلوم است- مثلًا مانند سائر مأمومين به حمد و سوره امام گوش مى‌دهد- بايد نماز را به جماعت تمام كند؛ اما اگر مشغول كارى باشد كه هم وظيفه امام و هم وظيفه مأموم است- مثلًا در ركوع يا سجده باشد- بايد نماز را به نيّت فُرادى تمام نمايد.

٤٦٧- هرگاه كسى نيّت جماعت داشته و خود را در حالت اقتداء ببيند، و لكن شك كند كه در ابتداء نماز قصد فرادى كرده است يا قصد جماعت، بايد بنا بگذارد كه قصد فرادى نكرده است.

٤٦٨- اگر شخصى به خيال اينكه محمد پيشنماز است اقتداء كند، و بعد از نماز