١٤٠٥- اگر نمازگزار بين دو و سه شك كند، و بنا را بر سه بگذارد، و ركعت چهارم را بخواند، و بعد از آن يقين كند كه شك بين دو و سه نبوده بلكه شك بين يك و دو بوده ولى فعلًا كه ركعت بعد را بجا آورده است شك ميان دو و سه مى‌باشد، بايد حكم شك فعلى را بر آن جارى كند.

١٤٠٦- در ابتداء شكّيات گفته شد كسى كه شك بر او عارض شود، بايد تَرَوّى- تأمّل و تفكّر- كند تا شك او مستقر شود، يا اينكه يكى از دو طرف شك راجح شود؛ لكن هرگاه در حال سجده شك كند، و بداند كه اگر سر از سجده بردارد به سبب وجود امارات يقين يا گمان به يكى از دو طرف شك پيدا مى‌كند، ظاهر آن است كه بتواند تَرَوّى را از وقت حدوث شك تأخير بيندازد، پس جائز است كه پيش از تَرَوّى سر از سجده بردارد، بلكه اگر بداند كه بعد از سر بلند كردن از سجده دوم يقين يا گمان به يكى از دو طرف شك پيدا مى‌كند، جائز است تَرَوّى را تا آن وقت به تأخير بيندازد، هرچند شك او بين يك و دو و از شكوك باطله باشد، بلكه در صورتى كه اگر در وقت حدوث شك تَرَوّى را ترك كند و آن را به تأخير بيندازد اماراتى كه باعث رجحان يكى از دو طرف شك است از او فوت مى‌شود، در اين صورت نيز اظهر جواز تأخير آن است.

١٤٠٧- اگر مسافر در يكى از چهار مكانى كه مخيّر بين قصر- نماز شكسته- و تمام است به نيّت قصر داخل نماز شود، و در شماره ركعات نماز خود شك كند، نمازش باطل مى‌شود، ولى مى‌تواند بعد از شك به نماز تمام عدول كند، و بنا را بر اكثر بگذارد، پس اگر بعد از إكمال سجدتين- اتمام دو سجده- بين دو و سه شك كند، بنابر اقوى جائز است كه از نماز قصر به نماز تمام عدول كند، و بنا را بر اكثر- سه- بگذارد، همچنانكه اگر پيش از حدوث شك به نماز تمام عدول كند و سپس شك بين دو و سه بر او عارض شود، صحيح است كه بنا را بر سه بگذارد.

١٤٠٨- هرگاه يكى از شكهاى صحيح براى نمازگزار پيش آيد، و به مقتضاى شك بنا را بر يك طرف بگذارد و نماز را تمام كند، و پيش از خواندن نماز احتياط بميرد، ظاهر آن است كه واجب باشد به نيابت از او اصل نماز را قضاء كنند؛ لكن احتياط مستحب آن است كه اول نماز احتياط را قضاء كنند، و بعد از آن اصل نماز را قضاء نمايند.