فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٢٠ - دسته سوم - شكهاى صحيح

بخواند، و نماز را سلام دهد، و سپس دو سجده سهو بجا آورد.

نهم: شك بين چهار و پنج يا چهار و شش يا چهار و بيشتر از شش بعد از سر برداشتن از سجده دوم، كه نمازگزار بايد بنا بر چهار بگذارد، و نماز را تمام كند، و بعد از سلام نماز دو سجده سهو بجا آورد؛ اگرچه در دو صورت اخير- شك بين چهار و شش و شك بين چهار و بيشتر از شش- احتياط آن است كه نماز را دوباره بخواند.

١٣٩٦- اگر بعد از سجده اول يا پيش از سر برداشتن از سجده دوم يكى از اين چهار شك براى نمازگزار پيش آيد، نمازش باطل مى‌شود.

١٣٩٧- اگر يكى از شكهاى پنجم يا ششم يا هفتم يا هشتم براى نمازگزار پيش آيد، بنابر احتياط واجب بايد پس از انجام دستور شك براى ايستادن بيجا دو سجده سهو بجا آورد.

١٣٩٨- اگر يكى از شكهاى صحيح براى نمازگزار پيش آيد، نبايد نماز را بشكند؛ و چنانچه نماز را بشكند، علاوه بر اينكه معصيت كرده است اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند- مثل روگرداندن از قبله- نماز را از سر گيرد، نماز دومش نيز باطل است؛ ولى اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند مشغول نماز شود، نماز دومش صحيح مى‌باشد.

١٣٩٩- اگر نمازگزار در بين نماز بداند كه پيش از اين حالتى بر او عارض شده كه در آن حالت مردّد بين دو و سه بود، و فعلًا شك كند كه آيا در آن وقت گمان به دو پيدا كرده و بنابر دو گذارده بود يا گمان پيدا نكرده بود بلكه به مقتضاى شك بين دو و سه بنابر سه گذاشته بود، بايد بنا را بر حالت فعلى خود بگذارد، پس اگر داخل ركعت ديگر شده است، و فعلًا بين سه و چهار شك دارد، بايد به مقتضاى اين شك عمل كند، و اگر داخل ركعت ديگر نشده است، و فعلًا بين دو و سه شك دارد، بايد به مقتضاى همين شك عمل كند.

١٤٠٠- اگر نمازگزار در جايى از نماز شك كند كه بايد بنا را بر سه بگذارد يا بر چهار، ولى به سبب ندانستن حكم شك يا فراموش نمودن حكم آن وظيفه خود را نداند، چنانچه گمان به طرفى پيدا كند، بايد به گمان خود عمل نمايد؛ و اگر گمان به طرفى پيدا نكند، بايد بنا را بر يكى از دو طرف بگذارد، و نماز را تمام كند، و بعد از