فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩٢ - احكام نجاسات

٢٦٣- اگر بچه بگويد چيزى نجس شده است يا بگويد چيز متنجّس را آب كشيده‌ام، نبايد حرف او را قبول كرد؛ ولى بچّه‌اى كه تكليفش نزديك است، اگر از قول او اطمينان حاصل شود يا آن چيز در تصرف او باشد، مى‌شود حرف او را قبول كرد.

٢٦٤- اگر عين نجس نزد عقلاء داراى منفعت حلال معتدٌّ بها باشد، خريد و فروش آن به جهت انتفاع از منفعت حلال آن جائز است، پس خريد و فروش سگ معَلَّم جهت شكار و حفظ گلّه و غير اينها و نيز فروش خون به منظور نجات جان بيماران و مجروحين اشكال ندارد.

٢٦٥- ظروفى كه مربوط به مشركين و كفّار مى‌باشند، تا مادامى كه معلوم نباشد با رطوبت مُسريه آنها برخورد كرده‌اند، محكوم به طهارت مى‌باشند، البته به شرط آنكه از پوست حيوان نباشند؛ و الّا محكوم به نجاست مى‌باشند؛ مگر اينكه معلوم شود حيوان به دستور شرع ذبح شده است، يا پوست آن قبلًا در دست مسلمان بوده است.

و همچنين است حكم چيزهاى ديگرى كه محتاج به تذكيه هستند و در دست كفّار مى‌باشند، مانند گوشت و پيه و دنبه؛ امّا چيزهايى كه محتاج به تذكيه نيستند يا چيزهاى مشكوكى كه معلوم نيست مثلًا از پوست حيوان درست شده‌اند يا نه- اگرچه از كافر گرفته شوند- محكوم به طهارت مى‌باشند؛ مگر اينكه انسان علم يا اطمينان به نجاست آنها پيدا كند.

٢٦٦- خوردن و آشاميدن در ظرفهايى كه از پوست سگ يا خوك يا مردار ساخته شده‌اند حرام مى‌باشد، و نبايد اين ظروف را براى ضوء و غسل و كارهاى ديگرى كه طهارت در آنها شرط است به كار برد؛ بلكه احتياط مستحب آن است كه چرم سگ و خوك و مردار را- اگرچه به صورت ظرف هم نباشد- به هيچ وجه استعمال نكنند.

٢٦٧- استعمال ظرفى كه در آن شراب بوده است بعد از تطهير آن اشكال ندارد.

٢٦٨- مستحب است هر شيئى را كه با يكى از دو چيز زير ملاقات مى‌كند آب بكشند: