فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٩٣ - مبطلات نماز

١٢٦٦- احتياط واجب آن است كه انسان در نماز از خوردن و آشاميدنى كه موالات عرفى نماز را بهم مى‌زنند اجتناب كند، هرچند صورت نماز از بين نرود.

١٢٦٧- اگر كسى در بين نماز غذايى را كه لاى دندانهايش مانده است فرو ببرد اشكال ندارد، و همچنين است اگر قند يا شكر و مانند اينها در دهان او مانده باشد و در حال نماز كم كم آب شود و فرو رود.

١٢٦٨- كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، اگر پيش از اذان صبح نماز مستحبى بخواند و تشنه باشد، چنانچه بترسد كه اگر نماز را تمام كند صبح شود، در صورتى كه آب در دو سه قدمى او باشد، مى‌تواند در بين نماز آب بياشامد، اما نبايد كارى مثل روگرداندن از قبله كه نماز را باطل مى‌كند انجام دهد.

دهم: شك در ركعتهاى نماز دو ركعتى يا سه ركعتى يا در دو ركعت اول نمازهاى چهار ركعتى، پس شك در هر جاى نماز كه پاى يك در ميان باشد نماز را باطل مى‌كند.

يازدهم: كم يا زياد نمودن يكى از اركان نماز، چه از روى عمد باشد يا از روى سهو يا از روى فراموشى يا نادانى، و همچنين است كم يا زياد كردن يكى از واجبات غير ركنى از روى عمد، به توضيحى كه در فقره (٩٢٥) گفته شد.

دوازدهم: نمازگزار عمداً كلمه‌اى بگويد كه دو حرف يا بيشتر داشته باشد، هرچند معنى هم نداشته باشد؛ ولى اگر سهواً بگويد، نمازش باطل نمى‌شود.

١٢٦٩- اگر نمازگزار در بين نماز كلمه‌اى بگويد كه يك حرف دارد، چنانچه آن كلمه داراى معنا باشد- مثل «قِ» در زبان عربى، كه در فارسى به معناى نگهدارى كن مى‌باشد- پس اگر معناى آن را بداند و آن معنا را قصد نمايد، نمازش باطل مى‌شود؛ بلكه اگر معناى آن را قصد نكند ولى ملتفت معناى آن باشد، احتياط واجب آن است كه نمازش را دوباره بخواند.

١٢٧٠- اگر كسى بعد از نماز شك كند كه در بين نماز كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام داده است يا نه- مثلًا حدثى از او سر زده است يا نه- نمازش صحيح مى‌باشد.

١٢٧١- سرفه كردن و آروغ زدن و آه كشيدن و فوت كردن و ناله كردن در نماز اشكال ندارد؛ ولى گفتن «آخ» و «آه» و مانند اينها كه دو حرفى مى‌باشند، اگر از