فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٧١ - احكام مربوط به نماز جمعه

٢٨٦- مأمومى كه ركوع ركعت اول امام جمعه را درك كرده است، اگر به علت زيادى جمعيت يا غير آن نتواند سجده‌ها را همراه امام بجا آورد، چنانچه بتواند پس از قيام امام براى ركعت دوم سجده‌ها را خودش بجا آورد و قبل از ركوع يا در حين آن به امام ملحق شود، نمازش صحيح است؛ و الّا بايد به همان حال بماند تا امام به سجده‌هاى ركعت دوم برسد، و آنگاه دو سجده را به نيّت سجده‌هاى ركعت اول نماز خود همراه امام بجا آورد، و سپس ركعت دوم را فُرادى بخواند، و نمازش با اين كيفيت صحيح است.

٢٨٧- اگر مأموم به قصد اتصال به نماز در ركوع ركعت دوم تكبير بگويد و به ركوع برود، ولى شك كند كه ركوع امام را درك كرده است يا نه، نماز جمعه او محقق نمى‌شود، و احتياط واجب است كه آن نماز را به نيّت نماز ظهر به پايان برساند، و سپس نماز ظهر را اعاده كند.

٢٨٨- هرگاه نماز جمعه از كسى فوت شود، بايد نماز ظهر را بخواند؛ و خواندن نماز جمعه براى او جائز نيست.

٢٨٩- اگر مأمومين در بين خطبه نماز جمعه يا پيش از ورود به نماز متفرّق شوند، به طورى كه عدد آنان از چهار نفر واجد الشرائط كمتر شود، نماز جمعه باطل مى‌شود، و بايد نماز ظهر را از سر بخوانند، و عدول از نماز جمعه به نماز ظهر جائز نيست.

٢٩٠- اگر عدد مأمومين بيش از حد لازم براى نماز جمعه باشد، پراكندگى عده‌اى از آنها مخل به صحت نماز جمعه نيست، به شرط آنكه افراد باقى مانده از چهار نفر كمتر نباشند.

٢٩١- واجب است مأمومين به خطبه‌هاى امام گوش فرا دهند؛ و احتياط مستحب آن است كه ساكت باشند، و از حرف زدن در بين خطبه‌ها- كه مكروه است- بپرهيزند؛ بلكه اگر سخن گفتن مأمومين موجب نشنيدن خطبه و از بين رفتن فائده آن باشد، سكوت لازم است.

٢٩٢- احتياط مستحب آن است كه مأمومين در حال خطبه روبروى امام باشند، و بيش از مقدارى كه در نماز مى‌توانند خود را از قبله منحرف كنند رو برنگردانند.

٢٩٣- در صورتى كه قبل از انجام مسمّاى واجب در خطبه- يعنى حد اقل واجبات‌