نكردن داشته باشد، در تمام اين صور بايد در مسير رفتن و در مقصد و در مسير برگشتن به محل اقامت نماز را تمام بخواند؛ اما اگر بعد از اتمام ده روز از محل اقامت به هشت فرسخى يا بيشتر برود و مصمّم باشد كه به محل اقامت برنگردد، يا مصمّم باشد كه برگردد، در اين دو صورت در مسير رفتن و در مقصد و در برگشتن به محل اقامت بايد نماز را شكسته بخواند.

٢١٥- كسى كه در محلى قصد اقامت ده روز كرده است، اگر از آنجا آغاز سفر نمايد، و در بين راه تصميم بگيرد دوباره به محل اقامت برگردد و ده روز در آنجا بماند، چنانچه اين تصميم بعد از رسيدن به چهار فرسخ باشد، بايد در مسير رفتن و در مقصد و در برگشتن نماز را شكسته بخواند؛ ولى اگر اين تصميم پيش از رسيدن به چهار فرسخ باشد، بايد بعد از گذشتن از حد ترخص تا جايى كه تصميم برگشتن گرفته است نماز را شكسته بخواند، و از آنجا و در مسير برگشتن نماز را تمام بخواند؛ و قضاء نمازى كه شكسته خوانده است واجب نيست.

و هرگاه بدون قصد اقامت جديد تصميم به برگشتن به محل اقامت بگيرد، بايد در همه جا نماز را شكسته بخواند، حتى در محل اقامت سابق، زيرا از اقامت سابق اعراض كرده است، و همچنين است در صورتى كه بدون اختيار به آنجا برگردد، يا براى حاجتى با اختيار به آنجا برگردد.

٢١٦- اگر كسى به قصد كار حرامى مانند كشتن مسلمان يا دزدى و مانند اينها سفر كند، بايد نماز را تمام بخواند، چه قصد اقامت ده روز داشته باشد يا نه، و نيز فرزندى كه پدرش او را از قصد اقامت نهى كند، و زنى كه شوهرش به ماندن او در محلى كه قصد اقامت كرده است راضى نباشد، بايد نماز را تمام بخوانند، و همچنين است عبدى كه مولايش او را از قصد اقامت نهى كند.

٢١٧- اگر فقط به مقدار خواندن چهار ركعت تا اذان مغرب وقت مانده باشد، و مسافر نماز ظهر و عصر را نخوانده باشد، مى‌تواند قصد اقامت كند و نماز عصر را به صورت تمام و با نيّت اداء بخواند، و بعد از آن نماز ظهر را به صورت تمام و با نيّت قضاء بجا آورد.

٢١٨- اگر مسافر بعد از گفتن يكى از دو سلام واجب- كه هر كدام را به عنوان‌