٢٠٤- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر روزه بگيرد و بعد از ظهر از ماندن در آنجا منصرف شود، چنانچه يك نماز چهار ركعتى خوانده باشد، تا وقتى كه در آنجا هست روزه‌هايش صحيح مى‌باشد، و بايد نمازهاى خود را تمام بخواند؛ و اگر نماز چهار ركعتى نخوانده باشد، روزه آن روزش صحيح است، اما نمازهاى خود را بايد شكسته بخواند، و در روزهاى بعد هم نمى‌تواند روزه بگيرد.

٢٠٥- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر از ماندن منصرف شود، و شك كند پيش از انصراف از قصد ماندن يك نماز چهار ركعتى خوانده است يا نه، بايد نمازهاى خود را شكسته بخواند.

٢٠٦- اگر مسافر به نيّت اينكه نماز را شكسته بخواند مشغول نماز شود، و در بين نماز تصميم بگيرد كه ده روز يا بيشتر بماند، بايد نماز را چهار ركعتى تمام كند.

٢٠٧- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در جايى بماند، اگر در بين نماز چهار ركعتى از قصد خود برگردد، چنانچه مشغول ركعت سوم نشده باشد، بايد نماز را دو ركعتى تمام كند، و بقيّه نمازهاى خود را نيز شكسته بخواند؛ ولى اگر مشغول ركعت سوم شده اما وارد ركوع آن نشده است، بايد بنشيند و نماز را دو ركعتى تمام كند، و تا وقتى كه آنجا هست بايد نمازهاى خود را شكسته بخواند؛ اما اگر وارد ركوع ركعت سوم شده است، نمازش باطل مى‌باشد، و بايد آن نماز و نمازهاى بعد از آن را تا زمانى كه آنجا هست شكسته بخواند.

٢٠٨- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر بيش از ده روز در آنجا بماند، تا وقتى كه از آنجا مسافرت نكرده است بايد نمازش را تمام بخواند، و لازم نيست دوباره قصد ماندن ده روز كند.

٢٠٩- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، تا زمانى كه در آن محل هست بايد روزه واجب را بگيرد، و مى‌تواند روزه مستحبى را هم بجا آورد، و نماز جمعه و نافله ظهر و عصر را نيز بخواند.

٢١٠- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در جايى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است ولى از آنجا صداى اذان‌