محل اقامت را نمى‌شنود و ديوار آن را نمى‌بيند برود و برگردد و دوباره در جاى اول خود ده روز بماند، از وقتى كه مى‌رود تا زمانى كه برمى‌گردد و بعد از برگشتن بايد نماز را تمام بخواند، و نيز اگر نخواهد بعد از برگشتن ده روز در محل اقامت بماند، چنانچه به قصد مسافرت تازه نرفته باشد، بايد در رفتن و برگشتن و ماندن نماز را تمام بخواند؛ ولى اگر شب در آنجا بماند نمازش شكسته است.

٢١١- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى ادائى بخواهد به جاى ديگرى كه كمتر از هشت فرسخ است برود و ده روز در آنجا بماند، بايد در مسير رفتن و در محلى كه قصد ماندن ده روز دارد نمازهاى خود را تمام بخواند؛ ولى اگر محلى كه مى‌خواهد به آنجا برود هشت فرسخ يا بيشتر باشد و نخواهد ده روز در آنجا بماند، بايد موقع رفتن و مدتى كه در آنجا مى‌ماند نمازهاى خود را شكسته بخواند.

٢١٢- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى ادائى بخواهد به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است برود، چنانچه مردّد باشد كه به محل اول برگردد يا نه، يا به كلى از برگشتن به آنجا غافل باشد، يا بخواهد برگردد ولى مردّد باشد كه ده روز در آنجا بماند يا نه، يا آنكه از ده روز ماندن در آنجا و مسافرت از آنجا غافل باشد، بايد از وقتى كه مى‌رود تا وقتى كه برمى‌گردد و بعد از برگشتن نمازهاى خود را تمام بخواند.

٢١٣- اگر كسى به خيال اينكه رفقائش مى‌خواهند ده روز در محلى بمانند قصد كند كه ده روز در آنجا بماند، و بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى ادائى بفهمد كه آنها قصد نكرده‌اند، تا مدتى كه در آنجا هست بايد نمازهايش را تمام بخواند، اگرچه خودش هم از ماندن منصرف شود.

٢١٤- اگر كسى پس از تحقق اقامت و اتمام ده روز بخواهد از محل اقامت به كمتر از مسافت شرعيّه- هشت فرسخ- برود و دوباره به آنجا برگردد، چه بداند كه به محل اقامت برمى‌گردد يا نه، يا غافل از تصميم خود باشد، و چه مصمّم باشد كه به محل اقامت برگردد و ده روز ديگر در آنجا بماند و يا بعد از يك روز ماندن آغاز سفر كند، و يا مردد باشد كه اقامت را از سر بگيرد يا نه، و يا غفلت از اقامت كردن و اقامت‌