فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩١ - احكام نجاسات

مى‌باشد؛ ولى در حال ضرورت اشكال ندارد، و همچنين بنابر احتياط واجب خوراندن چيز نجس و متنجّس به اطفال حرام است؛ ولى اگر خود طفل غذاى متنجّس بخورد يا با دست نجس شده غذا را نجس كند و بخورد جلوگيرى از او لازم نيست.

٢٥٦- خوراندن چيز نجس و متنجّس به حيوانات اشكال ندارد.

٢٥٧- اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مى‌خورد يا با لباس نجس نماز مى‌خواند، لازم نيست به او خبر دهد.

٢٥٨- اگر موقع جوشيدن غذا ذرّه‌اى نجاست- مثلًا خون- در آن بيفتد، تمام غذا و ظرف آن هردو نجس مى‌شوند، و بر اثر حرارت و جوشيدن پاك نمى‌گردند.

٢٥٩- اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد، و صاحب آن ببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كسانى كه وارد خانه او مى‌شوند با رطوبت به جاى نجس رسيده است، بنابر احتياط واجب بايد به آنان بگويد.

٢٦٠- اگر صاحب خانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، بنابر احتياط واجب بايد به مهمانها بگويد؛ امّا اگر يكى از مهمانها بفهمد، لازم نيست به ديگران خبر دهد؛ ولى چنانچه صاحب خانه طورى با آنان معاشرت دارد كه ممكن است به واسطه نجس بودن بدن يا لباس آنان بدن يا لباس خود او هم نجس شود، بايد بعد از خوردن غذا به آنان بگويد.

٢٦١- فروختن و عاريه دادن چيز متنجّسى كه مى‌شود آن را آب كشيد در صورتى كه نجس بودن آن را به طرف بگويند اشكال ندارد، و همچنين فروختن مائع متنجّسى كه داراى منفعت حلال است- مانند روغن متنجّس جهت كه ساختن صابون يا روغن مال كردن پوست حيوانات به كار مى‌رود- جائز مى‌باشد.

٢٦٢- كسى كه چيزى را عاريه گرفته است، اگر آن چيز در دست او نجس شود، چنانچه صاحبش آن را در كارى كه شرطش پاكى است استعمال مى‌كند- مانند لباسى كه با آن نماز مى‌خواند- بنابر احتياط واجب بايد نجس شدن آن را به او خبر دهد؛ و اگر در كارى كه شرط آن پاكى نيست استعمال مى‌كند، لازم نيست به او خبر دهد.