فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٧ - خلل و شك در وضوء

٦٠٦- اگر وضوء گيرنده بعد از وضوء بداند كه جزئى از وضوء را انجام نداده است، لكن نداند آن جزء مانند مسح از اجزاء واجب است يا مثل مضمضمه از اجزاء مستحب مى‌باشد، وضوء او محكوم به صحّت است، و همچنين اگر هم وضوء مستحبى گرفته باشد و هم وضوء واجب، و شك كند كه يكى از آنها باطل بوده است، وضوء او محكوم به صحّت مى‌باشد.

٦٠٧- اگر انسان بعد از وضوء يقين كند كارهاى آن را بر خلاف انجام داده است- مثلًا از روى حائل يا با آب جديد مسح كرده، يا محل شستن را مسح كرده، يا محل مسح را شسته است- لكن شك كند كه بر خلاف وظيفه عمل كرده است يا اينكه وظيفه‌اش همين بود- مثلًا تقيه يا جبيره يا سردى هوا و يا علت ديگر باعث اين عمل شده- اقوى آن است كه وضوء را اعاده نمايد.

٦٠٨- كسى كه محدث است، اگر شك كند كه وضوء گرفته است يا نه، بايد وضوء بگيرد؛ و چنانچه فراموش كند و بدون وضوء نماز بخواند، در صورتى كه وقت نماز باقى است، بايد آن نماز را اعاده كند، و اگر وقت گذشته است آن را قضاء نمايد.

٦٠٩- شخصى كه وضوء داشته است، اگر وضوء تجديدى بگيرد و نماز بخواند، و بعد از آن يقين كند كه يكى از دو وضوء او باطل بوده است، نمازى كه خوانده صحيح مى‌باشد، و لازم نيست براى نمازهاى بعد هم وضوء بگيرد؛ امّا اگر بعد از هر وضوء يك نماز خوانده باشد و بعد يقين كند كه يكى از دو وضوء او باطل بوده، نماز دوم او صحيح است؛ و أحوط آن است كه نماز اول را اعاده نمايد.

٦١٠- اگر كسى دو بار وضوء بگيرد و نماز بخواند، و بعد علم پيدا كند كه پس از يكى از آن دو وضوء حدثى از او صادر شده است، ولى نداند بعد از كداميك از آنها بوده، نمازش صحيح مى‌باشد، لكن بايد براى نمازهاى بعد وضوء بگيرد.

٦١١- اگر كسى دو بار وضوء بگيرد و پس از هر يك از آنها نماز بخواند، و سپس يقين كند كه بعد از يكى از آن دو حدثى از او صادره شده است، ولى نداند بعد از كداميك از آنها بود، در اين فرض اگر نمازها در عدد ركعات مختلف باشند واجب‌