فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٩٦ - هفتم - نماز استيجارى

كار مستحبى را انجام دهد و ثواب آن را براى شخص مرده يا زنده هديه نمايد.

٤١١- كسى كه براى نماز قضاء ميّت اجير شده است، بايد يا مجتهد باشد، يا از روى تقليد صحيح مسائل نماز را بداند، يا عمل به احتياط كند، البته در صورتى كه موارد احتياط را كاملًا بداند.

٤١٢- اجير بايد موقع نيّت كردن ميّت را معيّن نمايد؛ ولى لازم نيست اسم او را بداند، پس اگر اجير نيّت كند به نيابت از كسى كه براى او اجير شده‌ام نماز مى‌خوانم كافى است.

٤١٣- اجير بايد عمل را به قصد آنچه در ذمه ميّت است بجا آورد؛ و لازم نيست خود را نائب او قرار دهد، بلكه كافى است عمل را به قصد تفريغ ذمّه ميت بجا آورد، و دَين خدايى او را اداء نمايد؛ ولى اگر عملى را انجام دهد و ثواب آن را براى او هديه كند كافى نيست.

٤١٤- در صحّت عمل اجير و شخص متبرّع قصد قربت معتبر است.

٤١٥- بايد كسى را اجير كنند كه اطمينان داشته باشند عمل را صحيح انجام مى‌دهد، اگرچه عادل نباشد.

٤١٦- اگر بفهمند كسى را كه براى نمازهاى ميّت اجير كرده‌اند عمل را بجا نياورده يا باطل انجام داده است، بايد دوباره اجير بگيرند.

٤١٧- هرگاه ولىّ ميّت شك كند كه اجير عمل را انجام داده است يا نه، همينكه اجير مورد اطمينان باشد و بگويد انجام داده‌ام كافى است، و همچنين اگر شك كند كه عمل اجير صحيح بوده است يا نه، بايد بنابر صحّت آن بگذارد.

٤١٨- مرد براى زن و زن براى مرد مى‌تواند اجير شود، و در بلند و آهسته خواندن نماز بايد به تكليف خود عمل نمايد.

٤١٩- لازم نيست قضاء نمازهاى ميّت به ترتيب خوانده شود؛ مگر در نماز ظهر و عصر و مغرب و عشاء از يك روز.

٤٢٠- اگر با اجير شرط كنند كه عمل را به طور مخصوصى انجام دهد، بايد همانطور بجا آورد؛ و اگر با او شرط نكنند، بايد در آن عمل به تكليف خود رفتار نمايد؛ و احتياط مستحب آن است كه به هر كدام از وظيفه خودش يا وظيفه ميّت كه به‌