فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٩٨ - هفتم - نماز استيجارى

بنابر احتياط واجب اگر وصيّت هم نكرده باشد، بايد از اصل تركه براى نمازهاى او اجير بگيرند.

٤٢٦- كسى كه عذرى دارد، مثلًا با تيمّم يا با جبيره يا در حال نشسته يا با اشاره نماز مى‌خواند، نمى‌شود او را براى نمازهاى ميّت اجير نمود، اگرچه نماز ميّت هم همانطور قضاء شده باشد.

٤٢٧- اگر شخص توانايى را اجير كنند، چنانچه از انجام عمل عاجز شود، واجب است انجام عمل را تا زمان رفع عذر تأخير بيندازد؛ و اگر وقت عمل تنگ شود، اجاره باطل مى‌شود.

٤٢٨- كسى كه مثلًا از ايستاده نماز خواندن عاجز است، اگر تبرعاً به نيابت از ميّت نشسته نماز بخواند، ذمّه ميّت برى‌ء نمى‌شود.

٤٢٩- اگر در نماز استيجارى شك يا سهو بر اجير عارض شود، بايد بر طبق تقليد يا اجتهاد خودش احكام آنها را انجام دهد، و در اين صورت اعاده آن نماز بر او واجب نيست.

٤٣٠- كفايت استيجار غير بالغ- و لو به اذن ولىّ- محل اشكال است، اگرچه بدانيم عمل را صحيح انجام مى‌دهد؛ هرچند در اين صورت جواز آن بعيد نيست، و همچنين است در صورتى كه نابالغ به نيابت از ميّت تبرعاً عمل واجبى انجام بدهد، و بدانيم صحيح بجا آورده است.

٤٣١- اگر بر اجير شرط نكنند كه نماز استيجارى را فُرادى‌ بخواند، جائز است آن را به جماعت بجا آورد، چه اجير امام شود يا مأموم؛ لكن اقتداء به او محل اشكال است؛