فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٢ - احكام مربوط به حائض

٨١٨- اگر كسى با زن حائض خود چند مرتبه جماع كند، و در بين آنها كفّاره ندهد، بهتر است براى هر جماع يك كفّاره بدهد.

٨١٩- اگر مرد در حال جماع بفهمد كه زن حائض شده است، بايد فوراً از او جدا شود؛ و اگر جدا نشود، مستحب است كفّاره بدهد.

٨٢٠- اگر مردى با زن حائض زناء كند، يا با زن حائض نامحرمى به گمان اينكه عيال خود او است جماع كند، بهتر است كفّاره بدهد.

٨٢١- كسى كه نمى‌تواند كفّاره بدهد مستحب است استغفار كند، و هر وقت توانست كفّاره هم بدهد.

٨٢٢- اگر كسى به اعتقاد اينكه زن حائض است با او نزديكى نمايد، و بعد معلوم شود كه آن زن پاك بوده است، كفّاره بر ذمّه او ثابت نمى‌شود.

٨٢٣- اگر حيض زن از غير فرج بيايد، هرچند فرج از خون پاك باشد وطى در آن موجب كفّاره مى‌باشد؛ ولى اگر محل خروج آن خون وطى شود كفّاره ندارد.

٨٢٤- طلاق دادن زن در حال حيض باطل است.

٨٢٥- زن حائضى كه در اختيار كردن زمان عادتش مخيّر است، اگر پيش از اختيار كردن زمان عادت او را طلاق دهند، آن طلاق صحيح است؛ اگرچه بعد از گذشتن مدت حيض اعاده طلاق أحوط مى‌باشد.

٨٢٦- اگر زن بگويد حائضم يا از حيض پاك شده‌ام، بايد حرف او را قبول كرد.

٨٢٧- اگر زن در بين نماز حائض شود، نماز او باطل مى‌شود.

٨٢٨- اگر زن در بين نماز شك كند كه حائض شده است يا نه، نماز او صحيح مى‌باشد؛ ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز حائض شده، نمازى كه خوانده است باطل مى‌باشد.

٨٢٩- بعد از آنكه زن از خون حيض پاك شد، واجب است براى نماز و عبادتهاى ديگرى كه بايد با طهارت- وضوء و غسل و تيمّم- بجا آورده شوند غسل كند؛ و بهتر است براى نماز پيش از غسل وضوء هم بگيرد.