١٠- جملات اقامه را بهم نچسباند؛ ولى به اندازه‌اى كه بين جمله‌هاى اذان فاصله مى‌دهد، بين جمله‌هاى اقامه فاصله ندهد، ١١- كسى كه به قصد نماز فرادى اذان و اقامه گفته است، اگر بنا بگذارد كه امام جماعت شود، اذان و اقامه را اعاده نمايد، ١٢- كسى كه اذان و اقامه مى‌گويد، بين اذان و اقامه يك قدم بردارد، يا كمى بنشيند، يا سجده نمايد، يا ذكر بگويد، يا دعاء بخواند، يا مقدار كمى ساكت باشد، يا حرفى بزند، يا دو ركعت نماز بخواند؛ ولى حرف زدن بين اذان و اقامه نماز صبح و نماز خواندن بين اذان و اقامه نماز مغرب مستحب نيست.

٩١٣- كسى كه اذان و اقامه مى‌گويد، اگر براى فاصله دادن بين اذان و اقامه سجده را اختيار كند، مستحب است در آن سجده بگويد:

«رَبِّ سَجَدْتُ لَكَ خاضِعاً خاشِعاً» يا بگويد: «لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ، سَجَدْتُ لَكَ خاضِعاً خاشِعاً».

و چنانچه نشستن را اختيار نمايد، مستحب است بگويد:

«أَللَّهُمَّ اجْعَلْ قَلْبي‌ بارّاً، وَ رِزْقي‌ دارّاً، وَ عَمَلي‌ سارّاً، وَ اجْعَلْ لي‌ عِنْدَ قَبْرِ نَبِيِّك قَراراً وَ مُسْتَقَرّاً».

و اگر گام برداشتن را اختيار كند، مستحب است بگويد:

«بِاللَّهِ أَسْتَفْتِحُ، وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه‌ أَسْتَنْجِحُ وَ أَتَوَجَّهُ، أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ اجْعَلْني‌ بِهِمْ وَجيهاً فِى الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ، وَ مِنَ الْمُقَرَّبينَ».

٩١٤- مستحب است كسى كه او را براى گفتن اذان معين مى‌كنند عادل و وقت شناس باشد، و صداى بلند داشته باشد.

٩١٥- اگر كسى عمداً اذان يا اقامه يا هر دوى آنها را ترك كند و مشغول نماز شود، جائز نيست براى تدراك آنها نماز خود را قطع كند؛ امّا اگر از روى فراموشى آنها را ترك كرده باشد، چنانچه قبل از ركوع ركعت اول يادش بيايد، جائز است نمازش را قطع كند و آنها را تدارك نمايد؛ ولى اگر بعد از آنكه يادش آمد اعتناء نكند، و با عزم بر ترك آنها يا با ترديد بين گفتن و نگفتن آنها زمانى بگذرد و بعد بخواهد برگردد، جائز نيست براى تدارك آنها نمازش را قطع كند، و نيز اگر در ركوع ركعت اول يا بعد از آن‌