٤٣٢- اجير نمى‌تواند براى كارى كه اجير شده است شخص ديگرى را اجير نمايد؛ مگر در صورتى كه اجير كننده اذن بدهد، يا قيد نشده باشد كه اجير خودش بخواند؛ و در اين فرض هم جائز نيست كسى را به كمتر از اجرتى كه براى خودش قرار داده‌اند اجير كند؛ مگر آنكه خودش مقدارى از عمل را- هرچند كم- بجا آورده باشد.

٤٣٣- اگر پيش از اقدام اجير به انجام عمل مورد اجاره يا پيش از اتمام آن عمل كسى عمل مورد اجاره او را تبرعاً بجا آورد و ذمّه ميّت را فارغ كند، اجاره منفسخ مى‌شود، و بايد اجير تمام اجرت يا بقيه آن را- در صورتى كه مقدارى از عمل را بجا آورده باشد- به اجير كننده برگرداند؛ امّا اگر متبرع به قصد نيابت از اجير عمل مورد اجاره او را را انجام داده باشد، اجرت آن ملك اجير مى‌باشد.

٤٣٤- بعد از آنكه اجير عمل مورد اجاره را بجا آورد، چنانچه معلوم شود كه اجاره باطل بوده است، اجير مستحق اجرة المثل آن عمل مى‌باشد، و همچنين است اگر اجير يا اجير كننده بعد از انجام عمل، اجاره را به سبب خيار غبن فسخ نمايد.

٤٣٥- اگر كسى اجير شخصى شود كه مثلًا از ظهر روز معيّن تا غروب آن چهار ركعت نماز بخواند، و نماز را تا وقتى كه به مقدار خواندن چهار ركعت به غروب وقت باقى مانده باشد تأخير بيندازد، و نماز عصر خود را هم نخوانده باشد، در اين صورت بايد نماز خود را بخواند، و با آن نماز معامله انفساخ اجاره نمايد.

٤٣٦- هرگاه وقت اجاره بگذرد، و اجير نماز استيجارى را نخوانده باشد يا مقدارى از آن باقى مانده باشد، جائز نيست بعد از وقت آن را بخواند؛ مگر با اذن جديد از اجير كننده.

٤٣٧- اگر اجير بعضى از مستحباتى كه بر او شرط شده است يا بعضى از واجبات غير ركنى را نسياناً ترك كند، ظاهراً نسبت به همان مقدار اجرتش كم مى‌شود؛ مگر اينكه مقصود از شرط آن باشد كه ذمّه ميّت به وجه صحيح فارغ شود، و اجير اين مقدار را انجام داده باشد.

٤٣٨- اگر كسى اجير شود كه مثلًا يك ماه نماز بخواند، و شك كند كه براى نماز قصر اجير شده است يا براى نماز تمام، و استعلام از اجير كننده هم ممكن نباشد، احتياط واجب آن است كه نماز قصر و نماز تمام- هر دو- را بخواند، و همچنين اگر براى نمازى اجير شود و شك كند كه نماز صبح بوده است يا نماز ظهر، و استعلام از اجير كننده هم ممكن نباشد، بايد هر دو را بجا آورد.

٤٣٩- اگر پسر بزرگتر بداند بر ذمّه پدر و مادرش نماز قضاء بوده است، ولى نداند پيش از وفات آن را بجا آورده‌اند يا نه، أحوط آن است كه خود او انجام دهد يا كسى را براى انجام آن اجير نمايد.