فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٦ - خلل و شك در وضوء

واجب آن است كه دوباره وضوء بگيرد.

٥٩٩- اگر كسى بعد از وضوء در اعضاء وضوء چيزى كه مانع از رسيدن آب است ببيند، و نداند كه آن چيز موقع وضوء هم بوده يا بعداً پيدا شده است، وضوء او صحيح مى‌باشد، چه بداند كه در وقت وضوء ملتفت آن مانع بوده يا بداند كه در وقت وضوء ملتفت نبوده است.

٦٠٠- اگر كسى بعد از وضوء شك كند چيزى كه مانع از رسيدن آب است در اعضاء وضوء بوده يا نه، وضوء او صحيح است.

٦٠١- اگر وضوء گيرنده در اعضاء وضوء مانعى ببيند و زمان حدوث آن را هم بداند، ولى شك كند كه وضوء پيش از حدوث مانع بوده است يا بعد از آن، وضوء او محكوم به صحّت مى‌باشد.

٦٠٢- اگر كسى يقين به وجود چيزى در محلّ وضوء دارد، بايد آب را به زير آن برساند.

٦٠٣- اگر وضوء گيرنده احتمال دهد چرك يا چيز ديگر در اعضاء وضوء او هست كه نمى‌گذارد وقت شستن يا مسح كردن آب به آن اعضاء برسد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، بايد پيش از وضوء وارسى كند كه اگر چيزى هست آن را برطرف نمايد، يا به قدرى دست بمالد كه اطمينان پيدا كند اگر چيزى بوده برطرف شده يا آب به زير آن رسيده است.

٦٠٤- اگر وضوء گيرنده بداند كه چيزى در محّل وضوء مى‌باشد، امّا شك كند كه آن چيز مانع از رسيدن آب به پوست هست يا نه، بايد آن را برطرف نمايد؛ ولى اگر شك كند كه مانعى در محل وضوء هست يا نه، زياد شستن و يا جستجو براى حصول اطمينان به نبودن مانع لازم نيست.

٦٠٥- كسى كه انگشتر به دست دارد، اگر فراموش كند يا به اعتقاد اينكه مانع از رسيدن آب به پوست نيست آن را حركت ندهد، و بعد از وضوء شك كند كه آب به زير آن رسيده است يا نه، بايد دوباره وضوء بگيرد.