فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٣٠ - واجبات مربوط به قرائت

به قرائت الفاظ اشاره كند.

هشتم: مرد بايد در نماز صبح و نماز مغرب و عشاء تمام كلمات حمد و سوره حتّى حرف آخر آنها را بلند بخواند؛ و بر مرد و زن واجب است حمد و سوره نماز ظهر و عصر را در غير روز جمعه آهسته بخوانند.

١٠١٨- زن مى‌تواند حمد و سوره نماز صبح و مغرب و عشاء را بلند يا آهسته بخواند؛ ولى اگر در جايى است كه نامحرم صدايش را مى‌شنود، بنابر احتياط واجب بايد آهسته بخواند.

١٠١٩- ملاك در بلند و آهسته خواندن، ظهور و عدم ظهور جوهر صوت است، پس آهسته خواندن در صورتى محقق مى‌شود كه جوهر صداى نمازگزار ظاهر نباشد، اگرچه صداى او را بشنوند؛ و چنانچه جوهر صدا ظاهر باشد، بلند خواندن محقق مى‌شود.

١٠٢٠- ملاك در صدق قرائت قرآن يا ذكر و دعاء آن است كه قارى تحقيقاً يا تقديراً صداى خود را بشنود؛ و تقديراً به اين معنا است كه اگر قارى كَر نبود يا چيزى مانع شنيدن صدا نمى‌شد صداى خود را مى‌شنيد.

١٠٢١- اگر در جايى كه نمازگزار بايد نماز را بلند بخواند عمداً آهسته بخواند، يا در جايى كه بايد آهسته بخواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است؛ ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد، نمازش صحيح است؛ و اگر در بين خواندن حمد و سوره بفهمد اشتباه كرده است، لازم نيست مقدارى را كه خوانده است دوباره بخواند.

١٠٢٢- اگر كسى در هنگام خواندن حمد و سوره بيش از معمول صدايش را بلند كند- مثلًا آنها را با فرياد بخواند- نمازش باطل مى‌شود.

نهم: نمازگزار بايد ترتيب و موالات بين آيات و كلمات و حروف حمد و سوره را مراعات نمايد؛ و چنانچه عمداً ترتيب يا موالات را رعايت نكند، نمازش باطل مى‌شود.

١٠٢٣- اگر نمازگزار عمداً بين حروف يك كلمه كه جزء نماز است به قدرى فاصله بيندازد كه از صدق يك كلمه بودن خارج شود، نمازش باطل است؛ ولى اگر از روى ناچارى فاصله بيندازد، واجب است آن كلمه را تكرار نمايد، و در اين صورت‌