امام متابعت كند، زيرا در اين فرض زيادى عمدى حاصل مى‌شود؛ و هرگاه عمداً در حال قرائت امام به ركوع برود، بنابر اقوى نمازش باطل است؛ و اگر پيش از آنكه ذكر ركوع را بگويد عمداً پيش از امام سر از ركوع بردارد، نمازش باطل است، به سبب ترك ذكر واجب.

٥١٠- اگر پيش از آنكه امام تكبيرة الإحرام بگويد مأموم سهواً يا به گمان اينكه امام تكبيرة الإحرام گفته است تكبيرة الإحرام را بگويد، بايد نماز خود را فرادى تمام كند؛ و اگر بخواهد نماز را به جماعت بخواند، بايد به نماز نافله عدول كند، و آن را تمام كند يا قطع نمايد، و دوباره اقتداء كند.

٥١١- اگر امام جلسه استراحت- يعنى نشستن بعد از سجده دوم از ركعت اول و سوم- را واجب نداند و آن را بجا نياورد، و مأموم از باب تقليد يا اجتهاد آن را واجب بداند، يا با احتياط وجوبى ترك آن را جائز نداند، جائز نيست آن را ترك كند، و همچنين اگر امام در ركعت سوم و چهارم گفتن تسبيحات را بيش از يك مرتبه واجب نداند و يك مرتبه بگويد، و مأموم سه مرتبه گفتن تسبيحات را لازم بداند، مأموم بايد سه مرتبه بگويد، و همچنين است حكم سائر اذكار نماز كه مأموم در آن اذكار با امام اختلاف دارد.

٥١٢- اگر مأموم سهواً به ركوع برود و ببيند امام در ركعتى كه قنوت ندارد مشغول قنوت است، واجب است از ركوع برخيزد و بايستد، ولى قنوت را نبايد بخواند، و همچنين اگر سهواً پيش از امام بايستد و ببيند امام نشسته است و در غير محل تشهد، تشهد مى‌خواند، بايد متابعت كند و بنشيند، ولى نبايد با امام تشهد را بخواند، و همچنين است حكم در نظائر اينها

٥١٣- قدر متيقن از زيادى ركوع به قصد متابعت از امام آن است كه در هر يك از ركعات يك مرتبه زياد شود، پس اگر مثلًا مأموم سهواً پيش از امام سر از ركوع بردارد و به قصد متابعت به ركوع برگردد، و دوباره سهواً پيش از امام سر بردارد و باز به قصد متابعت به ركوع برگردد، صحّت نماز او مشكل است، پس احتياط آن است كه نماز را تمام كند، و آن را دوباره بخواند، و همچنين در زيادى سجده به قصد متابعت از امام، قدر متيقن زياد كردن دو سجده در هر ركعت است، پس اگر مأموم سهواً در يك ركعت‌