اول وقت مشغول نماز شود، پس اگر در نماز مسأله‌اى كه حكم آن را نمى‌داند پيش نيايد، نماز او صحيح است؛ و اگر مسأله‌اى كه حكم آن را نمى‌داند پيش آيد، مى‌تواند به يكى از دو يا چند طرفى كه احتمال مى‌دهد عمل نمايد، و نماز را تمام كند؛ ولى بعد از نماز بايد مسأله را بپرسد، كه اگر نمازش باطل بوده دوباره آن را بخواند.

٣٦- اگر شخصى بدهكار باشد و بخواهد در وسعت وقت نماز بخواند، در صورتى كه طلبكار هم طلب خود را از او مطالبه كند، چنانچه ممكن باشد بايد اول قرض خود را بدهد، و بعد نماز بخواند.

و اگر كسى بخواهد در وسعت وقت نماز بخواند، چنانچه كار واجب ديگرى كه بايد فوراً آن را بجا آورد پيش آيد- مثلًا ببيند مسجد نجس شده است- بايد اول آن كار را انجام دهد، يعنى مثلًا اول مسجد را تطهير كند و بعد نماز بخواند؛ و چنانچه اول نماز بخواند، معصيت كرده است، ولى نمازش صحيح مى‌باشد.

٣٧- اگر كسى نماز ظهر و عصر را در اول وقت در وطن خود بجا آورد، و بعد با هواپيما به محلّى كه هنوز ظهر نشده است مسافرت كند- مثلًا اول وقت در تهران نماز ظهر و عصر را بخواند و قبل از ظهر همان روز وارد فرودگاه استانبول شود- ظاهراً واجب نيست نماز ظهر و عصر را كه خوانده است دوباره بخواند، و همچنين است نماز مغرب و عشاء و صبح.

٣٨- كسى كه نماز واجب او در شهر و وطنش فوت شود- مثلًا نماز صبح را تا طلوع آفتاب يا نماز ظهر و عصر را تا مغرب بجا نياورد- و بعداً با هواپيما به جايى سفر كند كه در آنجا هنوز وقت آن نماز باقى مى‌باشد، بايد آن نماز را بخواند و اداء هم هست؛ لكن در اينطور موارد لازم نيست نيّت اداء يا قضاء نمايد؛ و در چنين فرضى اگر كسى بتواند بدون هيچ خرج و زحمتى خود را با هواپيما به محلى كه نماز را اداء بخواند برساند، ظاهراً اين كار بر او واجب است.

٣٩- اگر يك ركعت از نماز به طور متصل در وقت خوانده شود، نماز اداء است، بنابر اين كسى كه مثلًا نماز مغرب را نخوانده و وقت آن گذشته است، اگر در داخل هواپيما مشغول نماز شود و به جايى برسد كه وقت نماز مغرب آنجا هنوز باقى است، و ركعت آخر نمازش در وقت واقع شود، و يا مثلًا در ركعت دوم به آنجا برسد، و اين‌