مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٤ - فايده بيست و پنجم مزد رسالت

٢- قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ‌ (سباء، ١٤٧)

بگو آنچه از مزدى كه از شما سئوال كرده‌ام آن اجر به نفع خود شما است، مزد من نيست مگر بر خداوند.

بلى محبت نزديكان من (كه به عقيده اهل سنت از اركان ايمان است) ايمان شما را تثبيت مى‌كند، همانند نماز و روزه و امثال آنها براى آخرت شما لازم است.

٣- قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا (الفرقان، ٥٧)

بگو من بر ابلاغ پيام خدا از شما سئوال پاداش و مزدى نمى‌كنم، به جز آنكه بخواهد كه راهى بسوى پروردگارش اتخاذ كند (كه همين اجر من است.)

با تأمل در اين سه آيه بدست مى‌آيد كه دوستى نزديكان پيامبر (ص)، راه به سوى خداوند پروردگار است. در دوره جوانى در ديوان خود گفته بودم‌

از مجموع آنچه كه ذكر شده بروشنى فهميده مى‌شود كه مراد از «القربى» در آيه اول (آيه ٢٣ سوره شورى) نزديكان خود آن حضرت است به دليل اينكه مودت آنان واجب و از اركان ايمان است و همين دوستى آنان، راه بسوى خداوند است، نه اينكه مراد نزديكان خود مخاطبين باشد كه بعضى از بى‌مهرها آنرا از باب تفسير به راى ذكر كرده‌اند، زيرا اولا محبت ارحام و نزديكان انسان شرعا واجب نيست، و آنچه كه واجب است پيوند رحم است و قطع پيوند آنان حرام است و ثانيا ارحام انسان گاهى كافراند كه‌