مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٥ - فايده بيست و پنجم مزد رسالت

دوستى با آنان را قرآن حرام نموده است، خصوصا ارحام مخاطبين آيه در عصر رسالت كه شايد غالب آنان مشرك بوده‌اند.

اينهم پاره‌اى از احاديث نبوى كه از طريق صحابه (رض) در اين مورد نقل شده است.[١]

١- طبرانى و احمد و پسر حاتم و حاكم در كتب خود از ابن عباس نقل كرده‌اند كه وقتى آيه‌ «لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» نازل شده (صحابه) گفتند يا رسول اللّه اين قرابت شما كه مودت و دوستى آنان بر ما واجب شده كيانند؟ آنحضرت فرمود: على، فاطمه و دو پسر آنان. اگر به صواعق ابن حجر در ذيل آيه چهاردهم از آيات نازله در حق اهل بيت (باب ١١) مراجعه كنيد روايات ديگرى در اين مورد خواهيد يافت.

٢- در صحيح مسلم از على نقل كرده است: قسم به كسى كه دانه را شكافته و نفوس را آفريده كه موكدا عهد بنى امى بسوى من است كه دوست نمى‌دارد مرا مگر مومن و بغض نمى‌ورزد با من مگر منافق.

٣- طبرانى به سند حسن از ام سلمه از آنحضرت (ص):

من احب عليا فقد احبنى و من احبنى فقد احب اللّه ...؛

هر كس على را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كس مرا دوست بدارد خداوند را دوست داشته.

٤- خطيب از انس از رسول خدا (ص) نقل كرده است: عنوان صحيفه و نامه مومن محبت على بن ابى طالب است.

[١] - همه احاديثى كه اينجا ذكر مى‌شود از صواعق ابن حجر، نقل شده است.