مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٨ - موضوع توضيحى

رگ) بعضى ديگر مى‌گويند توسل بغير در مورديكه او قدرت آن كار را داشته باشد هيچ اشكالى ندارد؛ آنچه كه موجب شرك مى‌شود توسل و استعانه بغير خدا در امريست كه براى آن غير، مقدور نباشد و قهرا بعنوان خدا به او نگاه مى‌كند كه موجب شرك مى‌شود و اين موضوع را محمد بن عبد الوهاب در كتاب خود نوشته كه قبلا گذشت.

از آنچه كه توضيح داديم بطلان هر دو استدلال روشن مى‌شود، زيرا توسيل و تذلل به غير خدا اگر بعنوان ربوبيت آن غير، نباشد نه حرام است و نه شرك و الحمد للّه.

به علاوه كه دليل اول مى‌گويد توسل باطل و غلط است، ولى همه مى دانند كه هر كار باطل و غلط شرك نيست.

ما مى‌گوييم اصل اين ادعا مخالف قرآن مجيد است. «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً (سوره نساء، ٦٤) و اگر گناهكاران نزد تو بيايند و از خداوند طلب آمرزش كنند و رسول براى آنان استغفار نمايد همانا خداوند را قبول‌كننده توبه و مهربان مى‌يابند.

اين آيه با فرض استغفار ستمگران بر خود، از خداوند كه نزديك‌تر از رسول اللّه به آنان است، استغفار رسول را نيز شرط قبول توبه آنان قرار داده است. و لذا استدلال اول سلفيهاى افراطى باطل مى‌گردد.