مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٧ - موضوع توضيحى

رفتن به سر قبر آنان چون اين توسل و تذلل به عنوان عبد مربوب و مطيع و محبوب حق تعالى است نه بعنوان رب تا شرك لازم آيد.

بلى اگر كسى اعتقاد كند كه انبياء و اولياى خدا سرپرستى ما را در دست دارند و پاره‌اى از حوادث روزمره بدست آنان برآورده مى‌شود و براى ما نافع و ضار هستند، اين كس مشرك مى‌شود. چنانچه از آيه سوم سوره مباركه زمر دانسته مى‌شود: «وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‌ ...»

و كسانيكه غير از خدا سرپرستانى را برگزيده‌اند (مى‌گويند) ما سرپرستان خود را نمى‌پرستيم مگر اينكه ما را بسوى اللّه تعالى نزديك گردانند.

اين بت‌پرستان بتهاى خود را سرپرست خود مى‌دانستند و پاره‌اى از حوادث روزمره را از تاثير آنها مى‌دانستند و گرنه سرپرستى آنها مفهوم و معنايى نداشت، توسل به آنان و تذلل نزد آنها عبادت است و موجب شرك هر چند كه بخداى خالق آسمانها و زمين و كاينات هم ايمان داشته باشند.

سلفيهاى افراطى در مورد شرك بودن توسل دو دليل بيان داشته‌اند: بعضى مى‌گويند توسل و وسيله قرار دادن مخلوق نزد خالق غلط است خداوند به بنده خود از هر وسيله و هر مخلوق نزديك‌تر است (نزديك‌تر از شاه‌