مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٤ - شرك و واسطه

وقتى معناى عبادت از قرآن مجيد- بطوريكه گذشت- فهميده شد، خواننده هوشمند مى‌داند بسيارى از امورى را كه پيروان ابن تيميه و محمد بن عبد الوهاب انها را شرك دانسته‌اند، شرك نيستند، بلكه يا كار خوب و مستحب است و يا مباح و يا حد اكثر حرام است ولى هر حرام موجب شرك نيست.

افراطكارى اين دسته، ضرر زيادى به جهان اسلام رسانيده و حتى عظمت دين اسلام را زير سوال برد، اينان كارخانه توليد شرك درست كردند و مسلمانان بهتر و مومن‌تر و با تقوى‌تر از خود را جهلا و يا عنادا و تعصبا، بكفر نسبت دادند و هر كس ديگرى را بكفر نسبت دهد كه مستحق آن نبوده كفر بخودش برمى‌گردد. خداوند همه مسلمانان را از افراط و تفريط محفوظ بدارد و اخوت و مهربانى و همكار را بين آنان مستحكم فرمايد وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً.

حديثى در پايان اين بحث:

ابن ماجه در سنن خود در كتاب «اقامه الصلاة» به شماره ٩٠٢ از جابر بن عبد اللّه نقل مى‌كند:

كان رسول اللّه يعلمنا التشهدا كما يعلمنا سورة من القرآن:

«السلام عليك ايها النبى و رحمة اللّه و بركاته‌

. وحيد الزمان در تعليقه خود بر اين حديث مى‌گويد: عقيده اهل سنت بر اين است كه آنحضرت در قبر خود زنده است، پس اگر كسى در نزد