مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٨ - سوال و جواب

كلمه رب در چند مورد قرآن بمعناى مجازى رئيس استعمال شده و كلمه ارباب در چهار جا باعتقاد مشركين جمع بسته شده و در رب‌هاى خيالى و دروغين كفار استعمال شده است.

مفردات راغب (ترجمه فارسى): رب در اصل به معناى تربيت و پرورش است، يعنى ايجاد كردن حالتى پس از حالت ديگر تا بحد نهايى و كمال آن برسد.

پس رب مصدر است كه بطور استعاره بجاى فاعل بكار رفته است.

بنابر اين تذلل در برابر فردى اگر به انگيزه مربى امور استعمال شود عبادت شمرده مى‌شود چه واقعا مربى باشد و يا بباور تذلل كننده به اشتباه مربى شمرده شود.

اولى عبادات واجب و يا مستحب است و دومى حرام و شرك‌آور.

بلى شرك در عبادت به شرك در تدبير برميگردد.

سوال و جواب‌

بعضى ادعا ميكنند مشركين به توحيد تدبيرى معتقد بودند، تنها شرك شان بخاطر واسطه قرار دادن اينها بتها را بين خود و خداوند بوده كه مى خواستند بوسيله آنان بخدا نزديك شوند.

براى اثبات جزء اول مدعاى خود به اين آيه تمسك كرده‌اند: قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أَمَّنْ يَمْلِكُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ مَنْ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ مَنْ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ فَقُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ‌. (يونس ٣١).