مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٠ - سوال و جواب

و رابعا جمله مباركه‌ (وَ مَنْ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ) عمومى ندارد و به احتمال قوى مراد تدبير امر آسمانها است نه حوادث روزمره، بلى مشركين تدبير آسمانها را از قدرت بتهاى خود بيرون مى‌دانستند ولى بتها را به صريح قرآن اوليا خود مى‌دانستند.

و اين گوينده براى تكفير مسلمانان در كتاب خود مبالغات زيادى در حق مشركين نموده كه مخالف آيات قرآن مجيد است.

تا اينجا به حمد اللّه معناى عبادت بطور صحيح آشكار شد كه شبهه‌اى باقى نماند.

از اينجا فهميده مى‌شود كه آنچه محمد بن عبد الوهاب در رساله كشف الشبهات كه به فارسى بنام ازاله شبهات ترجمه شده گفته است: اله كسى است كه بخاطر تقرب و استشفاع مورد تعلق قلبى قرار گيرد، چه فرشته باشد و چه نبى و چه ولى و يا درخت و جن و قبر و بت. مسلما باطل و غلط است. اولا كه اين تفسير اختراع فكرى خود اوست و هيچ دليلى ندارد و ثانيا مخالف آيات كثيره قرآن مجيد كه سابقا نقل كرديم كه عبادت تذلل به انگيزه خالق و مربى امور است و بس. و اله؛ يعنى معبود فرديست كه به زعم شخص، به عنوان مربى امر و مدبر براى او تذلل گردد. و اين اشتباه او موجب قتل هزاران مسلمان متدين، تا كنون شده است. و ايراد سوم اينست كه «كلمه اله» به اين معناى اختراعى او بايد بر خداوند صدق نكند، در حاليكه شكى در صدق آن بر وى نيست. ايراد چهارم اينكه از آيه‌