مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٤ - فايده يازدهم يك معماى بزرگ

گاهى در اين مورد سئوال بالاتر مى‌رود كه چرا جمعى زيادى از انسان ها قبل از عمل به دين مى‌ميرند و هدف آفرينش انسان (بندگى حق) در حق آنان منتفى است، همانند ميليونها اطفالى كه قبل از بلوغ مى‌ميرند و يا ديوانه و يا كم عقل بدنيا مى‌آيند. اينان و جاهلان قاصر و افراد گنگ و كر قهرا از رحمتى كه هدف آفرينش آنان بوده محروم مانده‌اند. قرآن مى‌گويد: وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ‌.

ولى جواب اين شبه اين است كه عبادت علت غايى نوع انسان است نه هر فرد، فرد انسان و اين موضوع در مورد انواع نباتات و حيوانات نيز صادق است. هم اكنون طبق آمار و احصائيه‌هاى بين المللى، چهل درصد مواد غذايى انسان قبل از خوردن انسان توسط حيوانات مضر و بادهاى تند و ساير آفات ضايع مى‌شود و نيز صدها هزار حيوانات اهلى پيش از اينكه انسان از گوشت يا از باربرى آنها استفاده ببرند تلف مى‌شوند. به هر حال بحث ما در مورد هدايت تشريعى انسان به سوى دين حق بود كه بطور كامل زمينه آن فراهم نشده است.

تاكيد خداوند بر ايمان و عمل انسانها مطابق دستور دين از يك طرف و علت غايى بودن هدايت‌[١] و عبادت براى آفرينش انسان از طرف ديگر، مقتضى اين بود كه: اولا دست زورمندان و فاسقين بى‌دين را كه مطابق هوسهاى حيوانى خود احكام دين را تغيير داده و مى‌دهند، قطع مى‌

[١] - يعنى رحمت را در آيه گذشته بهدايت تفسير كرده‌ايم.