مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٠ - فايده دهم ستون هاى نامرئى جهان

است و همين ماده تاريك بقولى براى برقرارى كهكشانها ستون موثر است نه قوه جاذبه و كاسه فضايى، زيرا وسعت داخلى كهكشانها و فاصله هر كهكشان از كهكشان ديگر آنقدر زياد است كه دو امر مذكور هيچ موثريتى در برقرارى آنها ندارند. بطور نمونه فاصله خورشيد ما با نزديك‌ترين سياره به زمين به حدى است كه به قولى براى سى ميليون خورشيد گنجايش دارد. منظومه شمسى ما احتمالا سى هزار سال نورى از مركز كهكشان ما فاصله داشته باشد. از اين مهمتر اينكه فاصله بين كهكشانها بطوريكه ادعا شده بطور متوسط، يك ميليون سال نورى مى باشد و تلسكوپ هابل تعداد كهكشانها را در حدود يكصد و بيست و پنج ميليارد بيان ميدارد. و لذا امروز ماده تاريك نامرئى را بعنوان ستون كهكشانها معرفى نموده‌اند. كه بطور يك‌نواخت در داخل تمام كهكشانها پراكنده است و همه اجزاى كهكشانها را بطور منظم بدور مركز واحد نگه ميدارد.

در پايان ذكر اين مطلب سزاوار است كه بعضى گفته‌اند، در فاصله كهكشانها كه بسيار زياد است انرژى تاريك وجود دارد كه كهكشانها را از هم دفع نموده و باعث توسعه كائنات مى‌شود، و چنانچه اين ستون نامرئى نباشد همه كائنات (فضا، زمان، مكان كهكشانها يعنى ميلياردها ستاره و سياره و اقمار و اجرام سماوى كوچك و گازهاى اتومى و عناصر و غيره) از توسعه مانده متوقف مى‌شوند و بطرف داخل سقوط مى‌كنند. و اثبات اين موضوع نيازمند تتبع در كلام دانشمندان نجوم مى باشد.