گوناگون (قصههاى كوتاه و آموزنده) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٥ - ٥٥ - علاج آن ثروتمند هندى
اگر كسى در اين مورد تحقيقى به عمل آرد و شجاع و نترس و غير خرافى باشد به ارقام بسيار وحشتناكى خواهد رسيد به هر حال قلم اينجا رسيد سر بشكست.
٣- براى تعويذ نويسها و طالع بينها و مدعيان غيب حرام است كه به دروغ به مردم بگويند دزد مال شما فلان شخص است. حتى اگر از امارات و علاماتى كه مى شناسند گمان مى برند كه دزد فلانى است باز هم حرام است كه فرد مظنون را متهم كنند و يا نام آن را به طرف بگويند زيرا گمان بد بردن و اتهام مؤمن در فقه حرام است. و پيروى از گمان و وهم نيز حرام است.
قرآن مى فرمايد: «وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ...»[١] و مزد گرفتن بر عمل حرام، جايز نيست و اگر بگيرد مالك آن نمى شود به هر حال چيزى را كه به آن علم ندارى- هرچند مظنون باشد- از آن پيروى نكن و ترتيب اثر نده. و لذا اگر كسى گمان پيدا كرد كه فلان دوا براى فلان مرض خوب است و يا گمان پيدا كرد كه فلانى دوست اوست يا فلانى درباره فلانى قصد نيكى را دارد، جايز نيست مورد گمان خود را به طور جزم و علم بيان كند، بايد بگويد احتمالا يا به گمان من و يا ظاهرا چنين و چنان است، و همچنان اگر دانشمند هواشناسى گمان پيدا كرد كه فردا هوا سرد مى شود يا ابر ظاهر مى شود يا باران خواهد باريد بايد آن را به طور جزم بيان نكند و به طور احتمال و گمان
[١] - اسراء/ ٣٩