روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٥ - ششم - بغض معصيت

إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌ براى كسانى كه دوست دارند كه بدى در ميان مؤمنين شيوع يابد عذاب دردناكى است. بنابراين مسلمان چه به فعل معصيت خود يا به معصيت ديگران نبايد راضى باشد و حتى آرزو و تمناى معصيت نيز تجرى و عقلا موجب عقاب است و شايد همين تمناى معصيت مراد خداوند باشد، جائى كه در كتابش مى‌فرمايد: إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ‌ آنچه كه در دلتان است چه اظهار بداريد و چه پنهانش سازيد خداوند از شما حساب آنرا خواهد گرفت. ثمالى از امام باقر (ع) از كمترين درجه نصب (نصبى كه صاحب آن از سگ پليدتر است) سؤال مى‌كند امام مى‌فرمايد: اينكه مرد رايى را ابداع كند (بدعت گذارد) و بر آن حب و بغض ورزد (ص ٥١٠ ج ١١ الوسائل) و از همين فصل است كه دعا براى حصول حرام و نفرين بر مردم نيز ممنوع قرار داده شده است. (ج ١ حدود الشريعه ماده دعا) و رأفت و مهربانى و دلسوزى در حق جنايتكارى كه مجازات مى‌شود حرام است. وَ لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ‌ و حتى شفاعت كردن در اسقاط يا تخفيف حدود نيز حرام گرديده است.

اللهم طهر انفسنا من كل ما ليس فيه رضاك»[١] بدتر از رضايت به گناه، كمك كردن ظالم در ظلم و همكارى با عاصى در معصيت‌

[١] - ممكن است اين صفت مربوط به قسمت اول شود و بعد آن مربوط به قسمت سوم گردد.