روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٨ - باز هم درباره زهد

كه انبياء و اولياء مثلًا وقتى غذا خورده‌اند (حتى بمقدار حاجت و زايد بر مقدار ضرورت) حالت خوردن ميته را در تنفر قلبى داشته‌اند و شايد هيچ انسانى به اين حالت نرسد و قرآن اسم غذاى حلال را طيبات (پاكيزه ها) گذاشته است نه ميته ها.

بلى دنيا نزد خداوند از بزغاله گوش بريده مرده كه در مزبله‌اى افتاده است پست تر است.[١] ولى اين دليل نمى‌شود كه نزد انسانها نيز چنين باشد.

بلى مسلمان كامل اگر از همه دنيا براى خدا مى‌گذرد نبايد به او سخت بگذرد چنانچه جمعى براى رضاى دوستان و افراد مورد علاقه خود از مقادير زياد مال مى‌گذرند و با محبت مال به آنان سخت تمام نمى‌شود بلكه مسرور هم مى‌شوند.

امام صادق در صحيح جمال مى‌فرمايد:

«لايجد عبد طعم الايمان حتي يعلم ان ما اصابه لم يكن ليخطئه و ان ما اخطأه لم يكن ليصيبه و ان الضار النافع هو اللّه عزوجل».

بنده مزه ايمان را نچشد مگر اينكه بداند كه آنچه بااو رسيده قابل تخلف نبوده و آنچه كه به او نرسيده نمى‌شد كه به او برسد و نفع و ضرر فقط از جانب خداوند است.

و شايد مراد از آيه مباركه‌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ

[١] - اين مضمون بسند صحيح از حضرت رسول اكرم( ص) نقل شده است ص ١٩٦ ج ٣ اصول كافى.