روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٧ - ب - با كفار

إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ «تكيه و اعتماد بر آنانيكه ظلم كردند ننمائيد كه آتش شما را فرا مى‌گيرد.»

٢- محبت و دوستى با آنان شديدا حرام است و آيات زيادى بر آن دلالت دارد.[١]

٣- بغض و عداوت با كفار مستحسن است و بدين ترتيب اسلام- بلكه هردين- محبت را تنها به پيروان خود سفارش مى‌كنند نه با ديگران، حتى از نزديكى بديگران فى الجمله نهى مى‌كند، و حتى بغض منكرين خود را نيكو مى‌شمارد، اساسا دين براى تكامل انسانها آمده است و با كسانى كه مانع و سد راه تكامل واقع مى‌شوند نمى‌تواند سازشى داشته باشد.

٤- زمام امور مسلمانها نبايد به آنان سپرده شود و استعمار و استثمار كفر بايد از سرزمين‌هاى اسلامى نابود شود و كفار بدستور قرآن نبايد ولى مسلمانان شوند، ولى بدبختانه وضع امروزى دولتهاى باصطلاح اسلامى درست عكس اين نظريه است، زهى بدبختى. إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ. «خداوند سرنوشت و حال هيچ قومى را تغيير نمى‌دهد مگر آنكه خودشان تغيير دهند.»

٥- اسرار فردى و اجتماعى را نبايد به آنان گفت يعنى از آنان نبايد صاحب سرّ و همراز اختيار و انتخاب كرد.

[١] - براى تحديد اين دو موضوع- اعتماد و محبت از نظر موضوع و حكم مناسب است به جزء اول حدود الشريعه فى محرماتها( ماده اخذ و ركون در حرف الف و راء) مراجعه شود.