روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٤ - اول - خوش خلقى

در قرآن مجيد مى‌خوانيم: لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» اگر درشت‌خو و سخت دل مى‌بودى از دور و برت پراكنده مى‌شدند.

مى بينيد كه با تندى و سخت دلى معجزات و علم نبوت هم بى اثر مى‌شد، بلى مهربانى و خوش خلقى بهترين قوه جاذبه براى ارشاد مردم بسوى حق تعالى است.

علامه مجلسى (قده) مى‌گويد: خُلق بر ملكات و صفات راسخه در نفس اطلاق مى‌شود. چه خوب باشند و چه بد، و حسن الخلق غالباً بر صفاتى اطلاق مى‌شود كه موجب حسن معاشرت و نيكو زندگى كردن با مردم شود. و از يك روايت استنباط مى‌كند كه اخلاق خوب مانند اعمال خوب ثواب دارد.

بعضى از نويسندگان مى‌گويند اخلاقى كه براى حفظ زندگانى مادى انسان لازمست محاسن اخلاق ناميده مى‌شود.

و اخلاقى كه براى تعالى و كمال روحانى او لازمست بنام مكارم اخلاق ياد مى‌شود ولى بعيد نيست مفاد روايات اين باشد كه محاسن اخلاق جزئى از مكارم اخلاق باشد و مراد از حسن خلق در روايات تنها نفس خوشروئى و معاشرت نيكو باشد. بهر حال خوش خلقى و رفتار نيكو با مردم، موقوف بر چندين صفات پسنديده و فضايل اخلاقى از قبيل صبر، وقار، مدارا، عفو، فرو بردن خشم و تواضع و غيره مى‌باشد. و فقنا اللّه لها و لكل خير.

در پايان به اين روايت توجه كنيد.

«ما ايسر ما رضي الناس به‌