روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٠ - اول - محبت و دوستى با خداوند

كه خداوند امرش را بياورد.»

بر اساس اين آيه مؤمن بايد خدا و رسول و دين‌[١] او را از همه كسان خود و از مال خود بيشتر دوست داشته باشد، و كمال او بجائى برسد كه جز خواست او خواستى نداشته باشد وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌. امام پنجم در صحيح ابو حمزه مى‌فرمايد:

«قال اللّه عزوجل: و عزتي و جلالي و عظمتي و بهائي و علو ارتفاعي لايؤثر عبد مؤمن هواي علي هواه في شي‌ء من امر الدنيا الا جعلت غناه في نفسه و همته في آخرته و ضمنت السموات و الارض رزقه و كنت له في وراء تجاره كل تاجر»[٢].

بعزت و جلال و عظمت و حسن و بلندى مقامم سوگند كه هيچ بنده‌اى خواست مرا برخواست خو مقدم ندارد مگر اينكه او را در نفس خودش بى نياز گردانم. و كوشش او را در آخرتش قرار دهم. و روزى او را در آسمانها و زمين تهيه نمايم و به او نفع برسانم.

بهر حال محبت به خدا از نظر دين اسلام رجحان دارد، و مؤمن در عمق جانش شايسته است خدادوست باشد.

محبت با خداوندى كه محسوس نيست از دو راه قابل حصول است:

١- از راه كمال و اينكه خداوند كمال مطلق و مكمل هر كامل و منبع هر كمالست.

[١] - خصوصاً اصل ايمان را و لكن حبيب اليكم الايمان و زينه في قلوبكم.

[٢] - ص ٨٢ ج ٧٠ بحار الانوار، نقلا عن الكافى.